Het einde van de wereld

Kolhol, wie kent het niet. Een gehucht onder de rook van de Eemshaven. Gelegen tussen Roodeschool en Godlinze. Daar waar de lucht de aarde raakt. En op steenworp afstand van de altijd drukke en de in de verte hoorbare Eemshavenweg. Een paar boerderijen. Een handjevol kleine arbeiderswoningen. Een bomenrij. Dat is het dan ook wel.

Kolhol maakt onlosmakelijk deel uit van mijn geschiedenis. De ouders van vriend Bert hadden er begin jaren tachtig een huisje. Voor in de zomervakanties. De Van Dorpjes uit Diermen waren met veel en Kolhol was ver en gek genoeg. Kopje koffie in Pesse en dan in een ruk door naar het hoge noorden. Genieten maar. Van de vergezichten. En het spelen in de zware blauwe klei.

Het bescheiden arbeidershuisje had al wel water en licht, maar geen toilet. Poepen moest op de emmer, die daarna in een zorgvuldig gegraven gat naast de boom werd geleegd. Ik fietste er heen. Vanaf de stad Groningen is het een kilometer of vijfendertig. Pittig ritje hoor op een aftandse stadsfiets. In Kolhol was niks te beleven, maar we verveelden ons nooit. Boodschappen doen in Uithuizermeeden. Betje wandelen. Foto’s maken op de doorploegde akkers. Biertje drinken. En gras maaien natuurlijk. Want dat was de reden dat vriend Bert er af en toe alleen naar toe mocht. Om het kniehoge gras te fatsoeneren.

De afgelopen jaren reed ik al een paar keer op de racefiets door Kolhol, maar kon het huisje niet meer vinden. Tot een paar weken geleden. Ik twijfelde nog wel even. Want er stonden nu twee identieke huisjes, aan elkaar gebouwd. Net toen ik wilde aankloppen, kwamen de huidige bewoners al naar buiten om te vragen of ik wellicht was verdwaald. En ja, ze woonden er al dertig jaar en hadden het huisje inderdaad van de oude Van Dorp gekocht. Pa en Ma Van Dorp waren later nog wel eens langs geweest, maar de modernisering en verbouwing kon hen maar weinig bekoren.

Ik dronk een glas water in de onherkenbare, want dichtbegroeide tuin. Ondertussen luisterend naar de verhalen van de huidige eigenaar en zijn tweede vrouw. Het huisje was van binnen volledig gestript, het dak eraf gehaald en opnieuw opgebouwd. In tweevoud dus. In de aanbouw woonde zoonlief, druk bezig met afstuderen.

Ik fietste terug met een goed gevoel. Een gevoel van weemoed en van de dingen die voorbij gaan. Maar desalniettemin een goed gevoel. Dat ondanks alle veranderingen en vooruitgang het huisje er nog stond. Dat de huidige bewoners nog steeds blij waren met hun huis en de bijzondere plek waar zij wonen. Het einde van de wereld. Of juist het begin. Een kwestie van perspectief. Kolhol. Voor altijd een warm plekje in mijn hart.

Advertenties
Geplaatst in Algemeen, Fietsen, Groningen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Polocaust

Wat een smakeloos idee. Een Polocaust-museum. Ter herinnering aan het Poolse leed in de Tweede Wereldoorlog. Media-aandacht gegarandeerd. Israël en de Joods-Amerikaanse lobby in alle staten. De Gutmensch happend naar adem. En gegniffel uit de alt-right hoek om het vermogen van de Poolse schrijver en pr-adviseur Marek Kochan zowel het Poolse leed, de nazi’s en de vernietiging van de Joden taalkundig met elkaar te verbinden. Je bent een pr-man of niet. Het schijnt dat de Roemenen het woord Rolocaust al hebben laten registeren.

En geleden hebben ze hoor die Polen. Het zogeheten Generalplan Ost van de nazi’s was bedoeld om naast de Joden ook de Slavische Untermenschen te decimeren. Volgens het plan zouden alle Polen zo rond 1975 volledig weggevaagd moeten zijn. Rampzalig. Dan hadden wij nu onze eigen aardbeien moeten plukken. Miljoenen Polen en Poolse Joden lieten het leven, zo’n 22% van de totale bevolking. Dat mag best herdacht worden. Oorlog is een bitch.

Wat de Polen vooral tegen de borst stuit is dat de vernietigingskampen vaak als de Poolse vernietigingskampen worden aangeduid. Het impliceert dat de Polen actief meewerkten aan hun eigen vernietiging en die van de Joden. Dat veel Polen aan het einde van de oorlog met de Duitsers meevochten tegen de oprukkende Bolsjewieken helpt ook niet echt om dit beeld te laten kantelen.

Polen heeft meer dan alleen de schijn tegen. Historisch en sociaalwetenschappelijk onderzoek vertellen een ander verhaal. Poolse burgers vermoordden op eigen houtje zo’n honderdduizend Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het huidige Polen is antisemitischer dan Duitsland ten tijde van de Weimarrepubliek. En de helft van alle Polen gelooft dat de Joden het land eeuwenlang hebben mishandeld. Een beetje meer zelfkennis zou de Polen geen kwaad doen.

In dit licht bezien is het droevig dat de huidige conservatieve regering Polen vooral als slachtoffer ziet en niet als dader. Het is wat nationalisten overal te wereld doen, het herschrijven van de geschiedenis in eigen voordeel. Vergelijkbaar met ons slavernijverleden. Alleen de felle discussie die wij in ons land voeren, is in Polen niet meer mogelijk. Wie nu nog beweert dat Polen medeplichtig was aan de Holocaust, krijgt gevangenisstraf.

De Poolse strijders en bevrijders van Nederland zouden zich in hun graf omdraaien. Hun vaderland is hard op weg de tiran te worden die zij juist zo fel bestreden.

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Tweede Wereldoorlog | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Sven

Het is vloeken in de Oranje kerk, ik weet het. Maar ik kon een grijns niet onderdrukken toen de eclatante nederlaag van de boy wonder van het Nederlandse schaatsen zich aftekende tijdens de Olympische tien kilometer van Pyeongchang. Ondanks de gunstige loting en de ongevraagde hulp van NOC*NSF, die een opzichtige poging deed concurrent Bergsma uit zijn concentratie te halen, lukte het Sven Kramer niet. En niet een beetje niet. Maar totaal niet. Een zesde plek, niet eens in de buurt van het podium. Een afgang. Klote zoals hij het zelf zei. Niemand had dit zien aankomen. Behalve Sven zelf.

Kramer gaf grootmoedig toe de juiste benen niet te hebben gehad, niet goed genoeg te zijn geweest. En liet de wedstrijd een paar rondjes voor het einde lopen. Voor minder dan goud doet Sven het niet. Voor zilver en brons krijg je hem niet meer richting Medal Plaza. De wereld van Sven bestaat immers uit winnaars en losers en laat weinig ruimte voor wat subtielere grijstinten. Alles of niets. De dood of de gladiolen. Ik begrijp dat wel. Geen topsporter verzet al die bergen werk en laat het echte leven jarenlang aan zich voorbijgaan voor een tweede of derde plek. In de bubbel van de topsporter telt alleen maar die eerste plaats.

Medelijden met Sven heb ik niet. De rest reed gewoon sneller. Dat is topsport. Verliezen hoort erbij. De meeste topsporters verliezen uiteindelijk meer dan ze winnen. Alleen de echte klasbakken zoals Roger Federer en inderdaad Sven Kramer vormen hierop de spreekwoordelijke uitzondering. Dat maakt het verlies van Sven eigenlijk nog dramatischer. De gedoodverfde winnaar die faalde. Vandaar die grijns. Verliezen heeft iets heroïsch en menselijks tegelijk. Grote klasse hoe hij de pers te woord stond na de grootste nederlaag in zijn carrière. Weg was die stoïcijnse blik en het masker van onaantastbaarheid. Groots verliezen is eigenlijk veel mooier dan winnen.

Maar net als Federer heeft Kramer nog genoeg tijd om zichzelf opnieuw uit te vinden. Zijn strategie en trainingen aan te passen aan zijn beperkingen. Om dan tijdens de Olympische Spelen van 2022 in Beijing als dark horse het goud te pakken en te kunnen zeggen dat het schaatsleven pas echt begon op die gedenkwaardige donderdag in Korea.

Geplaatst in Actualiteit, Sport, Televisie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Halbe-gate

Het duurde even voordat het kwartje bij Halbe viel. Maar na een paar dagen tevergeefs hopen dat de storm vanzelf zou overwaaien, was het nu echt de hoogste tijd om op te stappen. Voordat de Tweede Kamer gehakt van hem en zijn leugens zou maken. Zijn coalitievrienden van het CDA, CU en D66 deden het voorkomen alsof hij nog te redden was, maar stiekem wisten zij wel beter. Lekker een paar dagen laten bungelen die Halbe. De gemeenteraadsverkiezingen komen er aan.

Tenenkrommend waren vooral de woorden van Buma, nadat Halbe half huilend zijn biezen had gepakt. Eerlijk en zonder verborgen agenda. Had de beste man wel meegekregen waar de hele affaire om draaide? Rutte maakt het nog bonter door zijn boezemvriend in bescherming te nemen. Hij vond dat Halbe misschien wel had gelogen over zijn aanwezigheid in de datsja van Poetin, maar de boodschap stond nog steeds fier overeind: het streven van Poetin naar een Groot-Rusland.

Pas toen oud-Shell-topman Jeroen van der Veer ook deze alternatieve waarheid ontkrachtte, was er zelfs voor de Teflon-don geen houden meer aan. Met een welgemeende Judaskus nam hij na Hennis, Van der Steur, Opstelten en Teeven opnieuw afscheid van een politieke vriend. Vriendjes zijn met Mark is niet per definitie goed voor je politieke carrière.

Voor het eerst van mijn leven was ik het eens met de factieleider van Forum voor Democratie. En nee, ik ben de r niet vergeten. Woordgrapje Thierry, niet meteen naar de rechter stappen. Zijlstra verzon gewoon een of ander lulverhaal. Helemaal mee eens en Baudet kan het weten. Lulverhalen vertellen is zeg maar zijn ding.

De grote winnaars van Halbe-gate zijn natuurlijk de Russen. Hun leedvermaak kent geen grenzen. Het vermanende Nederlandse vingertje richting Moskou zit er voorlopig even niet in. De diplomatieke schade is niet te overzien. Gelukkig hebben wij een immer alerte inlichtingendienst, want anders komen die Russen werkelijk met alles weg.

Met Halbe zelf hoeven we geen medelijden te hebben. Glaasje rode wijn met vrouwlief. Lekker poosje relaxen op kosten van de samenleving. En na een paar maanden in de luwte vindt het old boys netwerk vast wel weer een leuke bestuurdersfunctie voor hem. Net als voor Fred.

Aantoonbaar liegen en het willens en wetens verspreiden van nep-nieuws is geen probleem als je Trump, Poetin of Rutte heet. Onderknuppel Zijlstra had beter moeten weten, de halbe zool. The shit always runs down the hill. Bij jouw in de laarzen dus Halbe. Maar dat ruik je inmiddels zelf ook wel.

BewarenBewarenBewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Crisis, Politiek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De 10 van Rozema

Als tegenhanger van de armoedigste en de meest zaaddodende hitlijst van Nederland, de Top 2000, heb ik speciaal voor u mijn Top 10 van het muziekjaar 2017 opgesteld. Met daarin louter kwaliteitsmuziek met een grote K. Snobistisch? Jazeker. Iemand moet toch het voortouw nemen om ons te verlossen van de muzikale wansmaak van de gemiddelde Nederlander, de belegen luisteraars van SkyRadio en de op zichzelf geilende DJ’s van praatzender 3FM. Kom tot mij onnozele muziekschapen en laaft u aan de 10 van Rozema. Voorspoed en goede smaak zullen uw deel zijn. Geniet!

  1. Daunt – Almost Everything

De ultieme popsong, vol weltschmerz en oprecht verlangen en niet te vergeten de liefdevolle stem van Will Daunt. For you I do almost anything at all. En ik geloof hem. Ontroerend goed.

  1. Venn – Real Blood

Briljant samenspel en puur vakmanschap van Ben Levelock (a.k.a. Esser) en consorten. Stevig geworteld in de jaren tachtig, maar toch eigentijds en onderscheidend.

  1. The Sadies – It’s Easy (Like Walking)

Dit liedje over de liefde voor het gitaarspelen is een pareltje voor de oren. Met dank aan gastzanger Kurt Vile en zijn breekbare stem.

  1. Big Thief – Mythological Beauty

Kwetsbaar liedje over het leven van een moeder die op haar 17e zwanger raakt en haar kind ter adoptie weggeeft. Sfeervolle filmische muziek die dienstbaar is aan de tekst.

  1. Seapony – What’s Gonna Happen

Meanderende en breed uitwaaierende gitaren en de zachte fluisterstem van Jen Weidl. Nog net geen Frans hijgmeisje. The Chameleons van de 21ste eeuw.

  1. Eric Saint Nicholas – Highway Rhymes

Een intiem en emotioneel gesprek tussen een man en zijn gitaar. Zelden zo’n stem gehoord die zo goed bij het gitaargeluid past. Of andersom natuurlijk.

  1. Land of Talk – This Time

Terug van weggeweest. En hoe. Met een onvoorspelbaar, ontroerend en melancholisch gitaarliedje. En de getormenteerde stem van Elizabeth Powell.

  1. B O K E H – I Know You Know

Etherische elektropop.  Lekker wegzweven bij de dromerige zwoele stem van de Nieuw-Zeelandse Chloë Lewer. En geproduceerd door Wouter Rentema van Gem en Orgel Vreten.

  1. Nathan Oliver – Sing Blue Silver

Stevig rockend en dan weer ingetogen, altijd net buiten de gebaande paden opererend. Mooie stem trouwens ook. Het nummer is een aanklacht tegen machogedrag.

  1. (Sandy) Alex G – Proud

Een op het eerste gehoor suikerzoet liefdesliedje. Maar schijn bedriegt. Met tragische en soms ronduit cynische ondertoon. I wanne be a fake like you. Ik bedoel maar.

Net niet:

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Kunst & Cultuur, Muziek | Een reactie plaatsen

Zeventien seconden

Sinds ik een betaalde Spotify-account heb luister ik anders naar muziek. Omdat het aanbod op deze digitale muzieksite zo godsallemachtig groot is, beperk ik mij bij het zoeken naar nieuwe en veelbelovende muziek veelal tot de eerste zeventien seconden van een nummer. Je moet toch wat in de beperkte tijd die je hebt. Kunnen mij die bekoren dan zet ik het nummer in een aparte afspeellijst om het op een later tijdstip in alle rust verder te beluisteren. Slaagt een band er niet in om mij in die korte tijdspanne te overtuigen, dan is het helaas pindakaas. Vergetelheid is hun deel. In ieder geval voor wat betreft mijn muzikale geheugen. Geen genade. De volgende band staat al weer te trappelen. Heel soms spoel ik het nummer nog een stukje door, want je weet maar nooit of het nog iets wordt. Het kan. Maar meestal ook niet.

Die eerste zeventien seconden moeten mij dus verleiden, mij doen verlangen naar de rest van het nummer. Niet meteen alles bloot geven, maar het spannend houden. Soms zijn die zeventien seconden ruim voldoende om mij tot in het diepst van mijn ziel te raken. Een voorbeeld? Almost Anything van de Engelsman DAUNT. Veel relaxter kun je de eerste zeventien seconden niet krijgen. De mooiste eerste zeventien seconden staan wat mij betreft op het nummer Original Love van The Feelies. De beste band ooit. Nou ja, bijna dan. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Beter dan dit wordt het niet beste muziekliefhebbers. Een intro zoals een intro is bedoeld. De spreekwoordelijke wortel.

Muzikanten kunnen hun voordeel doen met deze belangwekkende informatie. Het is niet de toon die de muziek maakt, maar de eerste zeventien seconden. Time slips away. And the light begins to fade. Seventeen seconds. A measure of life. Zo is het. Zeventien seconden, meer is er niet nodig.

Geplaatst in Algemeen, Kunst & Cultuur, Muziek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Genderneutraal gezeik

Nederland is in rep en roer. Na het invoeren van genderneutrale toiletten in steden als Utrecht, Den Haag en Amsterdam, moet nu ook het gemeentelijk taalgebruik eraan geloven. De aanhef ‘Geachte dames en heren’ is voortaan uit den boze. ‘Beste mensen’ of ‘Beste Jan Jansen’ is al een stuk beter. Want neutraler. Dit om tegemoet te komen aan de wens van een aantal mensen in ons land om door de overheid niet als man of vrouw te worden aangesproken. Hun goed recht natuurlijk. Zij voelen zich namelijk geen man of vrouw. Of juist man én vrouw. Of man terwijl ze vrouw zijn. Of, dit wist u waarschijnlijk niet, zij hebben als man de achternaam van hun vrouw aangenomen, want dat kan in Nederland. Met als gevolg dat deze mannen regelmatig boetes krijgen omdat zij volgens de treinmaatschappij zogenaamd op het abonnement van hun vrouw reizen. Want een persoon met een dubbele achternaam moet wel een vrouw zijn. Toch? Kafkaëske toestanden. Redenen genoeg om hier eens serieus over na te denken lijkt mij. Het overkomt mij trouwens ook best vaak dat ik in e-mails wordt aangesproken met beste mevrouw. Dit omdat sommigen mijn voornaam als vrouwelijk ervaren. Na jarenlange intensieve therapie kan ik hier inmiddels goed mee omgaan.

Veel van mijn landgenoten hebben echter grote moeite met het genderneutraal communiceren van onze overheid. Een achterhoedegevecht. Want de overheid is al veel verder dan menigeen denkt. Kijk maar eens goed op uw stempas volgend jaar maart. Daarop staat alleen nog uw achternaam met voorletter(s). De aanduiding de heer, mevrouw is al enige tijd geleden geruisloos van het toneel verdwenen. Geen hond die er naar kraaide. Genderneutraal communiceren levert namelijk voordelen op voor alle Nederlandse burgers. Zo hoeft u minder hokjes aan te vinken op overheidsformulieren. In het meest gunstigste geval volstaat alleen het invullen van uw Burger Service Nummer. Verder niets. Want aan de aan de hand van dit nummer weet de overheid precies wie of wat u bent, waar u woont en welke bankrekening(en) u gebruikt. Dat is pas efficiënt.

De ophef had dan ook grotendeels voorkomen kunnen worden als de overheid de boodschap in dit bredere perspectief had gezet. Namelijk dat van het voorkomen van het onnodig aanleveren van informatie die dezelfde overheid allang bezit. Dat klinkt toch meteen een stuk minder controversieel en aangenamer dan genderneutraal taalgebruik. Daar bent u toch wel voor? Minder bureaucratie. Dat een aantal van u vindt dat een piepkleine minderheid de aanspreekvorm voor alle Nederlanders bepaalt is een misvatting. Dat doet de overheid namelijk. Die besluit wat goed is voor ons allemaal. Juist in een democratie is ruimte voor de belangen en wensen van iedereen, dus ook die van minderheden. Kleine moeite, groot plezier. Dus Jan Roos, als jij je half mens, half zebra voelt wil ik je best anders aanspreken. Wat dacht je van intolerante mafketel. Of meneer intolerante mafketel als je dat liever hebt.

En dat gezeur over genderneutrale toiletten moet ophouden. Ik toiletteer al jaren genderneutraal in eigen huis. Nooit klachten over gehad. Wel even regelmatig schoonmaken.

Geplaatst in Actualiteit, Emancipatie, Policor | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Betonspijker

Het schilderij Portret of the Nail behind the Canvas van de jonge kunstenaar Bas van Wieringen werd onlangs door een overijverige medewerker van Museum De Hallen overgeschilderd. Van Wieringen is niet de enige kunstenaar die iets dergelijk overkwam. Het gebeurde graffitikunstenaar Banksy zelfs al drie keer. Een drama. Voor de kunstenaar. Maar ook de dader, een zeer ervaren huismeester van het museum, was er kapot van. En zit inmiddels ziek thuis. De taak van de beste man was eenvoudig. Zoek naar oneffenheden, vlekjes en streepjes op de verder hagelwitte museummuren en stip ze aan met een likje witte latex. En een beetje snel graag, de expositie ‘Humor – 101 jaar lachen om de kunst’ (ja echt) gaat over twee dagen open. Een kind kan de was doen.

Op de beveiligingscamera’s is goed te zien dat de man precies heeft gedaan wat hem is opgedragen. Alleen bleek het vlekje bij nader inzien de afdruk te zijn van een zwart geverfde en gelakte betonspijker op een met witte acrylverf bestreken stuk canvas van 10 bij 10 centimeter. Hoe hij het schilderij over het hoofd heeft kunnen zien zal altijd een raadsel blijven. Museum De Hallen schaamt zich dood en heeft aangeboden het schilderij in zijn volle glorie te herstellen. Dat moet maar niet vindt Van Wieringen. Het kunstwerk is inhoudelijk kapot. Door de onbedoelde ingreep is er echter een nieuw kunstwerk ontstaan. Het gaat volgens Van Wieringen als het ware verder naar een volgende fase.

Niets meer aan doen dus. Briljant. Kunstverzamelaars staan inmiddels in de rij om het nieuwe werk te kopen. Vooral vanwege het verhaal dat erbij hoort. Humor. Vaak ver te zoeken in de zichzelf zeer serieus nemende kunstwereld. En kassa voor de kunstenaar. Eindelijk uit de bijstand. Eind goed al goed. Ik ben benieuwd of de huismeester deelt in de winst. Hij is per slot van rekening de schepper van dit nieuwe meesterwerk.

Geplaatst in Actualiteit, Kunst & Cultuur | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Mislukte staatsgreep

Die Recip Erdogan toch. De ondeugd. Een beetje de Europese Unie sarren door op grote schaal herdenkingen van de mislukte staatsgreep te organiseren in lidstaten waar dat gevoelig ligt. Vaak landen waar veel nationalistische Turken wonen die je lekker kunt opjutten om te rellen mocht dat nodig zijn. En als dat dan ook daadwerkelijk gebeurt, de vermoorde onschuld spelen. Remember Rotterdam Recip. Opzichtig. Kinderachtig. Kleutergedrag.

Onze politieke leiders waren de afgelopen week dag en nacht in touw om al die Turkse hoogwaardigheidsbekleders buiten de deur te houden, die maar niet wilden begrijpen waarom ze niet welkom waren in ons land. Zo was de Turkse vicepremier met de toepasselijke naam Türkes stellig van plan een herdenking in Apeldoorn bij te wonen. Van mij had het gemogen. Maar alleen als hij Apeldoorn op de kaart van Nederland had kunnen aanwijzen. Hij kwam niet.

Het herdenken van deze historische gebeurtenis is natuurlijk volkomen legitiem. Het gebeurt niet elke dag dat een militaire coup zo faliekant mislukt. Zelfs in een willekeurige bananenrepubliek gaat een staatsgreep er toch een stuk professioneler aan toe. Daar pakken ze in ieder geval de grote leider op. Of schieten hem neer. Dat is toch de kern van een staatsgreep. De macht grijpen. Dat mislukte in Turkije grandioos omdat Erdogan op het moment suprême net een weekendje op vakantie was. Je zou bijna aan boze opzet denken. Stelletje amateurs, die Turkse coupplegers.

Ook heb ik de indruk dat vooral Turken van buiten Turkije begaan zijn met de mislukte staatsgreep. In Turkije zelf weten de mensen inmiddels wel beter. Erdogan is een toneelspeler. Een rookmagiër. Hij laat ons zien wat hij ons wil laten zien. En dus zien wij een mislukte staatsgreep. Terwijl de staatsgreep juist uiterst succesvol verlopen is. Voor Erdogan en zijn kameraden dan. Politieke tegenstanders opgepakt. Gülen-aanhangers gemarginaliseerd. Rechters, journalisten, politieagenten en onderwijzers ontslagen. Het leger gezuiverd. En als klapstuk het volk verleid de grondwet te wijzigen zodat de president nog meer macht krijgt dan hij al had. Zo doe je dat. Een staatsgreep plegen. Dus hoezo mislukt?

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Het Hoogeland

Fietsend langs de Westerwijtwerdermaar vanaf het pittoreske Doodstil in de richting van de molen en kerktoren van Kantens weet ik het zeker. Zo zag het Groninger land er driehonderd jaar geleden ook uit. Vergezichten tot aan de einder. Daar waar de lucht de aarde raakt. Met af en toe een plukje bomen rondom een herenboerderij. Als een oase in een verder vlak en grassig landschap. Met koeien en schapen. En gek genoeg, struisvogels.

Soms stijgt de weg enkele procenten. Een wierde. Voor de Friezen onder u, de Groningse variant van een terp. Plaatsen als Rasquert, Usquert en Sauwerd herinneren ons nog dagelijks aan de eeuwige strijd tegen het water. En heel soms kom ik een verstilde schoorsteen tegen. Van een steenfabriek uit lang vervlogen tijden. Als symbool van de vooruitgang die Groningen moest opstuwen in de vaart der volkeren. Gelukkig verdween de industrialisatie weer net zo snel als het was gekomen. Wat bleef is de schoonheid van het Hoogeland. Allemachtig. Adembenemend.

Vrienden van ons wonen in Stitswerd. Een gehucht. Tussen Onderdendam en Rottum. Midden in het grote niets. Een handjevol huizen, een kerk, een dorpshuis en een kleine haven. Als de dagen langer worden begrijp ik heel goed waarom zij daar wonen. De ruimte. De rust. Noaberschap. Fruitbomen. Een tuin waar de geiten het gras kort houden. De goede dingen des levens. Op de aardbevingen na dan. Maar dat is de schuld van Henk Kamp. De lul. Geld gaat nooit voor mensen Henk.

Toch ben ik elke keer weer blij dat ik na een kilometer of zeventig terugkom in de stad. Mijn stad. Gehecht als ik ben aan de nabijheid van een supermarkt, een station, een voetbalstadion, een sportschool en een bioscoop. Gemak dient de mens. En ik ben van nature een gemakzuchtig mens. Hoewel getogen in een dorp, heb ik mij diep van binnen altijd een stedeling gevoeld. Een Stadjer. De natuur. De weidsheid. De klaprozen en het zacht wuivende graan. Het Hoogeland. Allemaal prachtig hoor. Zolang ik er alleen maar doorheen hoef te fietsen.

Geplaatst in Fietsen, Groningen, Natuur | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen