Zeventien seconden

Sinds ik een betaalde Spotify-account heb luister ik anders naar muziek. Omdat het aanbod op deze digitale muzieksite zo godsallemachtig groot is, beperk ik mij bij het zoeken naar nieuwe en veelbelovende muziek veelal tot de eerste zeventien seconden van een nummer. Je moet toch wat in de beperkte tijd die je hebt. Kunnen mij die bekoren dan zet ik het nummer in een aparte afspeellijst om het op een later tijdstip in alle rust verder te beluisteren. Slaagt een band er niet in om mij in die korte tijdspanne te overtuigen, dan is het helaas pindakaas. Vergetelheid is hun deel. In ieder geval voor wat betreft mijn muzikale geheugen. Geen genade. De volgende band staat al weer te trappelen. Heel soms spoel ik het nummer nog een stukje door, want je weet maar nooit of het nog iets wordt. Het kan. Maar meestal ook niet.

Die eerste zeventien seconden moeten mij dus verleiden, mij doen verlangen naar de rest van het nummer. Niet meteen alles bloot geven, maar het spannend houden. Soms zijn die zeventien seconden ruim voldoende om mij tot in het diepst van mijn ziel te raken. Een voorbeeld? Almost Anything van de Engelsman DAUNT. Veel relaxter kun je de eerste zeventien seconden niet krijgen. De mooiste eerste zeventien seconden staan wat mij betreft op het nummer Original Love van The Feelies. De beste band ooit. Nou ja, bijna dan. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Beter dan dit wordt het niet beste muziekliefhebbers. Een intro zoals een intro is bedoeld. De spreekwoordelijke wortel.

Muzikanten kunnen hun voordeel doen met deze belangwekkende informatie. Het is niet de toon die de muziek maakt, maar de eerste zeventien seconden. Time slips away. And the light begins to fade. Seventeen seconds. A measure of life. Zo is het. Zeventien seconden, meer is er niet nodig.

Advertenties
Geplaatst in Algemeen, Kunst & Cultuur, Muziek | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Genderneutraal gezeik

Nederland is in rep en roer. Na het invoeren van genderneutrale toiletten in steden als Utrecht, Den Haag en Amsterdam, moet nu ook het gemeentelijk taalgebruik eraan geloven. De aanhef ‘Geachte dames en heren’ is voortaan uit den boze. ‘Beste mensen’ of ‘Beste Jan Jansen’ is al een stuk beter. Want neutraler. Dit om tegemoet te komen aan de wens van een aantal mensen in ons land om door de overheid niet als man of vrouw te worden aangesproken. Hun goed recht natuurlijk. Zij voelen zich namelijk geen man of vrouw. Of juist man én vrouw. Of man terwijl ze vrouw zijn. Of, dit wist u waarschijnlijk niet, zij hebben als man de achternaam van hun vrouw aangenomen, want dat kan in Nederland. Met als gevolg dat deze mannen regelmatig boetes krijgen omdat zij volgens de treinmaatschappij zogenaamd op het abonnement van hun vrouw reizen. Want een persoon met een dubbele achternaam moet wel een vrouw zijn. Toch? Kafkaëske toestanden. Redenen genoeg om hier eens serieus over na te denken lijkt mij. Het overkomt mij trouwens ook best vaak dat ik in e-mails wordt aangesproken met beste mevrouw. Dit omdat sommigen mijn voornaam als vrouwelijk ervaren. Na jarenlange intensieve therapie kan ik hier inmiddels goed mee omgaan.

Veel van mijn landgenoten hebben echter grote moeite met het genderneutraal communiceren van onze overheid. Een achterhoedegevecht. Want de overheid is al veel verder dan menigeen denkt. Kijk maar eens goed op uw stempas volgend jaar maart. Daarop staat alleen nog uw achternaam met voorletter(s). De aanduiding de heer, mevrouw is al enige tijd geleden geruisloos van het toneel verdwenen. Geen hond die er naar kraaide. Genderneutraal communiceren levert namelijk voordelen op voor alle Nederlandse burgers. Zo hoeft u minder hokjes aan te vinken op overheidsformulieren. In het meest gunstigste geval volstaat alleen het invullen van uw Burger Service Nummer. Verder niets. Want aan de aan de hand van dit nummer weet de overheid precies wie of wat u bent, waar u woont en welke bankrekening(en) u gebruikt. Dat is pas efficiënt.

De ophef had dan ook grotendeels voorkomen kunnen worden als de overheid de boodschap in dit bredere perspectief had gezet. Namelijk dat van het voorkomen van het onnodig aanleveren van informatie die dezelfde overheid allang bezit. Dat klinkt toch meteen een stuk minder controversieel en aangenamer dan genderneutraal taalgebruik. Daar bent u toch wel voor? Minder bureaucratie. Dat een aantal van u vindt dat een piepkleine minderheid de aanspreekvorm voor alle Nederlanders bepaalt is een misvatting. Dat doet de overheid namelijk. Die besluit wat goed is voor ons allemaal. Juist in een democratie is ruimte voor de belangen en wensen van iedereen, dus ook die van minderheden. Kleine moeite, groot plezier. Dus Jan Roos, als jij je half mens, half zebra voelt wil ik je best anders aanspreken. Wat dacht je van intolerante mafketel. Of meneer intolerante mafketel als je dat liever hebt.

En dat gezeur over genderneutrale toiletten moet ophouden. Ik toiletteer al jaren genderneutraal in eigen huis. Nooit klachten over gehad. Wel even regelmatig schoonmaken.

Geplaatst in Actualiteit, Emancipatie, Policor | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Betonspijker

Het schilderij Portret of the Nail behind the Canvas van de jonge kunstenaar Bas van Wieringen werd onlangs door een overijverige medewerker van Museum De Hallen overgeschilderd. Van Wieringen is niet de enige kunstenaar die iets dergelijk overkwam. Het gebeurde graffitikunstenaar Banksy zelfs al drie keer. Een drama. Voor de kunstenaar. Maar ook de dader, een zeer ervaren huismeester van het museum, was er kapot van. En zit inmiddels ziek thuis. De taak van de beste man was eenvoudig. Zoek naar oneffenheden, vlekjes en streepjes op de verder hagelwitte museummuren en stip ze aan met een likje witte latex. En een beetje snel graag, de expositie ‘Humor – 101 jaar lachen om de kunst’ (ja echt) gaat over twee dagen open. Een kind kan de was doen.

Op de beveiligingscamera’s is goed te zien dat de man precies heeft gedaan wat hem is opgedragen. Alleen bleek het vlekje bij nader inzien de afdruk te zijn van een zwart geverfde en gelakte betonspijker op een met witte acrylverf bestreken stuk canvas van 10 bij 10 centimeter. Hoe hij het schilderij over het hoofd heeft kunnen zien zal altijd een raadsel blijven. Museum De Hallen schaamt zich dood en heeft aangeboden het schilderij in zijn volle glorie te herstellen. Dat moet maar niet vindt Van Wieringen. Het kunstwerk is inhoudelijk kapot. Door de onbedoelde ingreep is er echter een nieuw kunstwerk ontstaan. Het gaat volgens Van Wieringen als het ware verder naar een volgende fase.

Niets meer aan doen dus. Briljant. Kunstverzamelaars staan inmiddels in de rij om het nieuwe werk te kopen. Vooral vanwege het verhaal dat erbij hoort. Humor. Vaak ver te zoeken in de zichzelf zeer serieus nemende kunstwereld. En kassa voor de kunstenaar. Eindelijk uit de bijstand. Eind goed al goed. Ik ben benieuwd of de huismeester deelt in de winst. Hij is per slot van rekening de schepper van dit nieuwe meesterwerk.

Geplaatst in Actualiteit, Kunst & Cultuur | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Mislukte staatsgreep

Die Recip Erdogan toch. De ondeugd. Een beetje de Europese Unie sarren door op grote schaal herdenkingen van de mislukte staatsgreep te organiseren in lidstaten waar dat gevoelig ligt. Vaak landen waar veel nationalistische Turken wonen die je lekker kunt opjutten om te rellen mocht dat nodig zijn. En als dat dan ook daadwerkelijk gebeurt, de vermoorde onschuld spelen. Remember Rotterdam Recip. Opzichtig. Kinderachtig. Kleutergedrag.

Onze politieke leiders waren de afgelopen week dag en nacht in touw om al die Turkse hoogwaardigheidsbekleders buiten de deur te houden, die maar niet wilden begrijpen waarom ze niet welkom waren in ons land. Zo was de Turkse vicepremier met de toepasselijke naam Türkes stellig van plan een herdenking in Apeldoorn bij te wonen. Van mij had het gemogen. Maar alleen als hij Apeldoorn op de kaart van Nederland had kunnen aanwijzen. Hij kwam niet.

Het herdenken van deze historische gebeurtenis is natuurlijk volkomen legitiem. Het gebeurt niet elke dag dat een militaire coup zo faliekant mislukt. Zelfs in een willekeurige bananenrepubliek gaat een staatsgreep er toch een stuk professioneler aan toe. Daar pakken ze in ieder geval de grote leider op. Of schieten hem neer. Dat is toch de kern van een staatsgreep. De macht grijpen. Dat mislukte in Turkije grandioos omdat Erdogan op het moment suprême net een weekendje op vakantie was. Je zou bijna aan boze opzet denken. Stelletje amateurs, die Turkse coupplegers.

Ook heb ik de indruk dat vooral Turken van buiten Turkije begaan zijn met de mislukte staatsgreep. In Turkije zelf weten de mensen inmiddels wel beter. Erdogan is een toneelspeler. Een rookmagiër. Hij laat ons zien wat hij ons wil laten zien. En dus zien wij een mislukte staatsgreep. Terwijl de staatsgreep juist uiterst succesvol verlopen is. Voor Erdogan en zijn kameraden dan. Politieke tegenstanders opgepakt. Gülen-aanhangers gemarginaliseerd. Rechters, journalisten, politieagenten en onderwijzers ontslagen. Het leger gezuiverd. En als klapstuk het volk verleid de grondwet te wijzigen zodat de president nog meer macht krijgt dan hij al had. Zo doe je dat. Een staatsgreep plegen. Dus hoezo mislukt?

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Het Hoogeland

Fietsend langs de Westerwijtwerdermaar vanaf het pittoreske Doodstil in de richting van de molen en kerktoren van Kantens weet ik het zeker. Zo zag het Groninger land er driehonderd jaar geleden ook uit. Vergezichten tot aan de einder. Daar waar de lucht de aarde raakt. Met af en toe een plukje bomen rondom een herenboerderij. Als een oase in een verder vlak en grassig landschap. Met koeien en schapen. En gek genoeg, struisvogels.

Soms stijgt de weg enkele procenten. Een wierde. Voor de Friezen onder u, de Groningse variant van een terp. Plaatsen als Rasquert, Usquert en Sauwerd herinneren ons nog dagelijks aan de eeuwige strijd tegen het water. En heel soms kom ik een verstilde schoorsteen tegen. Van een steenfabriek uit lang vervlogen tijden. Als symbool van de vooruitgang die Groningen moest opstuwen in de vaart der volkeren. Gelukkig verdween de industrialisatie weer net zo snel als het was gekomen. Wat bleef is de schoonheid van het Hoogeland. Allemachtig. Adembenemend.

Vrienden van ons wonen in Stitswerd. Een gehucht. Tussen Onderdendam en Rottum. Midden in het grote niets. Een handjevol huizen, een kerk, een dorpshuis en een kleine haven. Als de dagen langer worden begrijp ik heel goed waarom zij daar wonen. De ruimte. De rust. Noaberschap. Fruitbomen. Een tuin waar de geiten het gras kort houden. De goede dingen des levens. Op de aardbevingen na dan. Maar dat is de schuld van Henk Kamp. De lul. Geld gaat nooit voor mensen Henk.

Toch ben ik elke keer weer blij dat ik na een kilometer of zeventig terugkom in de stad. Mijn stad. Gehecht als ik ben aan de nabijheid van een supermarkt, een station, een voetbalstadion, een sportschool en een bioscoop. Gemak dient de mens. En ik ben van nature een gemakzuchtig mens. Hoewel getogen in een dorp, heb ik mij diep van binnen altijd een stedeling gevoeld. Een Stadjer. De natuur. De weidsheid. De klaprozen en het zacht wuivende graan. Het Hoogeland. Allemaal prachtig hoor. Zolang ik er alleen maar doorheen hoef te fietsen.

Geplaatst in Fietsen, Groningen, Natuur | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Biersnob

Als het op het drinken van bier aankomt ben ik een snob. U doet mij geen plezier met een pilsener van een van de populaire Nederlandse merken. Ordinair fabrieksbier. Te min. Ik vind het onbegrijpelijk dat dit laffe smakeloze drankje de meest verkochte biersoort ter wereld is. Geloof mij, er is zoveel beters te krijgen. Mijn aversie tegen pils is zo groot dat als dit het enige bier is dat beschikbaar is op bijvoorbeeld een feestje of in een restaurant, ik liever niet drink. Of een glas water. De enige échte dorstlesser.

Vandaag de dag heeft elke zichzelf respecterende stad of dorp één of meerdere bierbrouwerijen. Net als in de goede oude tijd. Jammer genoeg beheersen niet al deze brouwerijen het eeuwenoude ambacht van het brouwen van een biertje dat lekker smaakt, er aantrekkelijk uitziet en onder hygiënische omstandigheden is gemaakt. Maar tussen het kaf zit voldoende koren dat wel een goed biertje kan maken. Wie had twintig jaar geleden gedacht dat deze bedrijfstak zo’n enorme vlucht zou nemen.

Ook de supermarkten hebben het ambachtelijke bier ontdekt. Zo heeft de Jumbo Euroborg een assortiment waar een gemiddelde slijterij jaloers op zou zijn. Behalve dan Slijterij Groningen, die daar nog een schepje bovenop doet. Dat levert een heleboel keuzestress op kan ik u verzekeren. En wat is er leuker dan in het buitenland op zoek te gaan naar een lokaal speciaalbier.

Waar is de tijd gebleven dat op het etiket van een biertje precies stond wat je wilde weten. De naam van de brouwerij, het alcoholpercentage en de biersoort. En dus niet van die achterlijke namen als Santa’s Butt, Dikke Lul Drie Bier, Delirium Tremens of Oma’s Pruim. Pure armoede. Ook de fantasieloze leugens over hoe drie vrienden besloten echt bier te gaan maken en in de schuur van een bevriende buurman aan het brouwen sloegen is niet echt geloofwaardig meer. Bier is big business geworden.

Want niet is veranderd is dat de beste reclame voor bier een goede naam is en dus in de huidige tijdsgeest goede recensies heeft op diverse biersites zoals RateBeer. Ook de beschikbaarheid is een dingetje, want wat heb je aan bier dat niet te koop is. Goed bier hoeft niet duur te zijn. Maar mag best wat kosten.

Proberen:

Slijterij Groningen: Sunburnt, Irish Red Ale van Eight Degrees Brewing

Jumbo Euroborg: Ruby Red Ale van St. Peters Brewery of Sweet Stout van Brouwerij Groninger. Yummie.

BewarenBewaren

Geplaatst in Algemeen, Bier, Groningen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Liquid Tropical Gold

Sinds deze week ben ik in de ban van mijn Philips HR1832/00 sapcentrifuge. Ik mijmer dagelijks urenlang over de ideale combinatie van groente en fruit. Met gember of munt? Of toch maar zonder. Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zeven verschillende sapjes gecentrifugeerd. En ingevroren. Om de komende week te consumeren. Als ontbijt of als lunch.

Rode bieten, wortel, ananas, aardbeien, spinazie en komkommer kennen geen geheimen meer voor mijn Philips HR1832/00. Het duivelse apparaat reduceert werkelijk alles tot de kern van de zaak. Sap. Puur sap. Vol vitaminen, mineralen en niet te vergeten bladgroen. Gezonder kan haast niet. Wat rest is kleffe pulp, waarvan u bijvoorbeeld nog prima een soepje kan trekken. Of een vegetarische burger kneden. Zo gaat u verspilling tegen en draagt u bij aan een beter milieu. En wie wil dat nou niet?

Sapgoeroes dringen erop aan niet al te veel vers fruit te gebruiken. Vanwege de fruitsuikers. Suiker is het nieuwe roken moet u weten. Zomaar een beetje ins blaue hinein persen is er dus niet bij. Enige kennis en kunde van de wereld der sappen is bittere noodzaak. Geinig zijn de verschillende kleurtjes die je het vloeibare goedje kunt meegeven. Rood, groen, geel of oranje. Het oog wil ook wat in de hedendaagse sapcultuur.

Als ik dan toch een nadeel moet noemen van het hele sapgebeuren, dan is dat het wassen, schillen, in stukjes snijden en het na elk sapje weer helemaal uit elkaar halen en schoonmaken van het apparaat. Wat een pokkenwerk. Dat ook nog eens heel veel tijd kost. Ik ben makkelijk 1,5 uur bezig om de vooraf uitgedachte sapvariaties in elkaar te draaien en het apparaat weer schoon op te leveren. Maar de voordelen wegen ruimschoots op tegen dit nadeel.

Vergeet die prijzige sapjes uit de supermarkt, die naar karton smaken. Geloof mij, als u eenmaal mijn ananas-kokos-gember-sinaasappel drankje a.k.a. ‘Liquid Tropical Gold (LTG)’ heeft geproefd, dan wilt u nooit meer iets anders. Voor de prijs hoeft u het niet te laten. De ananas was nog nooit zo goedkoop. Voor nog geen 4 euro maakt u drie grote glazen.

Voor de echte sapfreak is de sapcentrifuge al weer een achterhaalde trend. Hipsters zweren tegenwoordig bij een slowjuicer. Ach, je kunt niet alles hebben. De Philips HR1832/00 is een prima alternatief voor een eenvoudige oudere jongere als ik.

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Apparatuur, Voeding | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Daar moet een piemel in

Als je de titel van dit stukje als man stilletjes in gedachten uitspreekt of onverstaanbaar voor je uit mompelt zit je goed. Hardop zeggen kan eigenlijk alleen nog in besloten kring. Als mannen onder elkaar. Met de deur dicht. Potje bier erbij. Waar men begrijpt wat je bedoelt. Of in een hossende Oranjemenigte tijdens het EK-voetbal. In alle andere gevallen ben je de lul. Het kan je tegenwoordig zelfs je baan kosten. Behalve als je René van der Gijp of Johan Derksen heet.

Het overkwam de 74-jarige David Bonderman tijdens een bestuursvergadering van Uber over, je gelooft het of niet, de aanpak van seksisme binnen de organisatie. Collega-bestuurslid Arianna Huffington suggereerde in een minutenlange monoloog dat uit onderzoek bleek dat één vrouw in de raad van bestuur de kansen op een tweede vrouw als bestuurslid aanzienlijk vergroot.

Nonsens vond Bonderman. Die zich waarschijnlijk al een tijdje had zitten ergeren aan het oeverloze geleuter van Huffington. Actually what it shows is it’s much likely to be more talking. Ai David. Sukkel. Hoe dom kun je zijn. En dat op jouw leeftijd. Had de eerste alinea van dit stukje nou gelezen.

Te laat. Werknemers protesteerden. Twitter explodeerde. Bonderman, de laffe zak, probeerde de zaak nog te redden door snel zijn excuses aan te bieden. Het mocht niet baten. Exit David. En terecht. Niet vanwege de vrouwonvriendelijke uitspraken van deze belegen miljardair. Als dat het argument zou zijn geweest dan zouden hele volksstammen, waaronder de huidige president van de Verenigde Staten, ontslagen moeten worden. Maar vanwege de pertinente leugen dat vrouwen meer zouden praten dan mannen tijdens een vergadering. Het is wetenschappelijk bewezen dat het precies andersom is en dat mannen de ander ook nog eens vaker interrumperen.

Dus David, houd je voortaan bij de feiten. Voor alle andere mannen en dan vooral diegenen die geen miljardair zijn en het zich dus niet kunnen veroorloven hun baan te verliezen. Alleen denken, nooit zeggen.

BewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Emancipatie, Policor | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

GroenNiks

GroenLinks staat een realistisch, humaan en rechtvaardig asielbeleid voor. De huidige opvang in Griekenland en Turkije is met de beste wil van de wereld niet echt humaan en rechtvaardig te noemen. GroenLinks wil dan ook het Europese vluchtelingenbeleid hervormen, waarbij het rekening houdt met de belangen en voorkeuren van de asielzoeker. Niet helemaal zoals ik het zelf zou verwoorden, maar toch een stuk aantrekkelijker dan de opvattingen hierover van de partijen aan de andere kant van het politieke spectrum.

Een utopie helaas. Zo bleek deze week bij de kabinetsformatie. Het onderhandelingsresultaat op dit thema bleek minder concreet dan gehoopt en Jesse was niet bereid nog meer water bij de wijn te doen. Einde verhaal. En dat terwijl het motorblok van het nieuwe kabinet dacht dat alles al in kannen en kruiken was en het bezwaar van GroenLinks tegen het voorgestelde compromis hooguit een voetnoot.

Ook ik vind een goed doordacht masterplan voor vluchtelingen en asielzoekers noodzakelijk om een groot aantal problemen in de wereld aan te pakken. De ongelijke verdeling van rijkdom en grondstoffen. De politieke onrust en oorlogen in onstabiele landen. De opvang in de regio. Maar is het zwaarwegend genoeg om Nederland niet te willen regeren? Nee. Bij lange na niet zelfs.

Een kabinet dient het land te besturen. Verkiezingen bepalen welke partijen de kiezer het best in staat acht dit te doen. GroenLinks is een van die partijen. Door nu geen regeringsverantwoordelijkheid te nemen, laat de partij een unieke kans liggen om echt iets aan het vluchtelingenvraagstuk te doen. Of denkt GroenLinks het Europese vluchtelingenbeleid vanuit de oppositiebankjes te kunnen hervormen? Regeren is vooruitzien.  Oppositie voeren is achterom kijken. Wat nou zin in de toekomst.

Geplaatst in Actualiteit, Bootje varen, Politiek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nederlands Fietsland

Het is officieel. De Nederlandse fietscultuur is uniek in de wereld. De Amerikaanse planoloog Kevin Krizek concludeert na drie jaar onderzoek aan de Radboud Universiteit in Nijmegen zelfs dat Nederland de rest van de wereld lichtjaren vooruit is. Deze opsteker kunnen wij goed gebruiken, nu wij op bijna alle andere fronten onze gidsfunctie hebben verloren. Oranje boven.

Nederlanders hebben volgens fietsprofessor Krizek als enigen ter wereld een manier gevonden om met de semi-gecontroleerde chaos van het fietsen om te gaan. Auto’s, bussen, trams, voetgangers en fietsers laveren in glorieuze harmonie langs elkaar. En dat zonder elkaar al te veel schade toe te brengen. Een wonder. Dit komt vooral omdat het fietsen ons Nederlanders van jongs af aan in het bloed zit. Het is onderdeel van onze opvoeding. Van onze cultuur. Nog meer dan klompen, molens en tulpenbollen. De fiets is voor velen de beste oplossing om zich van A naar B te bewegen.

De gemiddelde Nederlander bezit 1.3 fietsen. Ter vergelijking, ik bezit er net als mijn zoon drie: een stadsfiets, een single speed en een racefiets. De auto raak ik dan ook nauwelijks meer aan. Over emancipatie gesproken, vrouwen fietsen meer dan mannen. Zelfs de fiets is niet meer veilig voor de voortdenderende feminisering van de maatschappij. Autochtonen fietsen meer dan migranten. Een verplichte fietscursus doet waarschijnlijk meer voor de integratie, dan welke inburgeringscursus dan ook.

Ondanks zijn ode aan de Nederlandse fietser ziet Krizek ook nog wel een paar minpuntjes. Bijvoorbeeld dat Nederlandse fietsers op grote schaal de verkeersregels aan hun laars lappen, door niet of nauwelijks te stoppen voor een rood verkeerslicht. Klopt. Ook dat zit in onze cultuur gebakken. Regels zijn er vooral voor anderen. Gelukkig is ook Krizek van mening dat er heel veel belachelijke verkeerslichten in ons land staan. Dan is het logisch om gewoon door te rijden. Een man naar mijn hart. Een man die de titel fietsprofessor eer aandoet. Ronduit schizofreen vindt Krizek de vele miljarden die de overheid jaarlijks in het aanleggen en verbeteren van snelwegen steekt. Ook daar slaat hij de spijker op de kop. De auto is niet meer van deze tijd.

Dus lieve toeristen, buitenlandse studenten, wetenschappers en congresgangers, expats, vluchtelingen en asielzoekers, autofielen, filerijders en forenzen. When in Holland, do as the Dutch do. Ga Fietsen!

BewarenBewarenBewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Auto, Vervoer | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen