Daar moet een piemel in

Als je de titel van dit stukje als man stilletjes in gedachten uitspreekt of onverstaanbaar voor je uit mompelt zit je goed. Hardop zeggen kan eigenlijk alleen nog in besloten kring. Als mannen onder elkaar. Met de deur dicht. Potje bier erbij. Waar men begrijpt wat je bedoelt. Of in een hossende Oranjemenigte tijdens het EK-voetbal. In alle andere gevallen ben je de lul. Het kan je tegenwoordig zelfs je baan kosten. Behalve als je René van der Gijp of Johan Derksen heet.

Het overkwam de 74-jarige David Bonderman tijdens een bestuursvergadering van Uber over, je gelooft het of niet, de aanpak van seksisme binnen de organisatie. Collega-bestuurslid Arianna Huffington suggereerde in een minutenlange monoloog dat uit onderzoek bleek dat één vrouw in de raad van bestuur de kansen op een tweede vrouw als bestuurslid aanzienlijk vergroot.

Nonsens vond Bonderman. Die zich waarschijnlijk al een tijdje had zitten ergeren aan het oeverloze geleuter van Huffington. Actually what it shows is it’s much likely to be more talking. Ai David. Sukkel. Hoe dom kun je zijn. En dat op jouw leeftijd. Had de eerste alinea van dit stukje nou gelezen.

Te laat. Werknemers protesteerden. Twitter explodeerde. Bonderman, de laffe zak, probeerde de zaak nog te redden door snel zijn excuses aan te bieden. Het mocht niet baten. Exit David. En terecht. Niet vanwege de vrouwonvriendelijke uitspraken van deze belegen miljardair. Als dat het argument zou zijn geweest dan zouden hele volksstammen, waaronder de huidige president van de Verenigde Staten, ontslagen moeten worden. Maar vanwege de pertinente leugen dat vrouwen meer zouden praten dan mannen tijdens een vergadering. Het is wetenschappelijk bewezen dat het precies andersom is en dat mannen de ander ook nog eens vaker interrumperen.

Dus David, houd je voortaan bij de feiten. Voor alle andere mannen en dan vooral diegenen die geen miljardair zijn en het zich dus niet kunnen veroorloven hun baan te verliezen. Alleen denken, nooit zeggen.

BewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Emancipatie, Policor | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

GroenNiks

GroenLinks staat een realistisch, humaan en rechtvaardig asielbeleid voor. De huidige opvang in Griekenland en Turkije is met de beste wil van de wereld niet echt humaan en rechtvaardig te noemen. GroenLinks wil dan ook het Europese vluchtelingenbeleid hervormen, waarbij het rekening houdt met de belangen en voorkeuren van de asielzoeker. Niet helemaal zoals ik het zelf zou verwoorden, maar toch een stuk aantrekkelijker dan de opvattingen hierover van de partijen aan de andere kant van het politieke spectrum.

Een utopie helaas. Zo bleek deze week bij de kabinetsformatie. Het onderhandelingsresultaat op dit thema bleek minder concreet dan gehoopt en Jesse was niet bereid nog meer water bij de wijn te doen. Einde verhaal. En dat terwijl het motorblok van het nieuwe kabinet dacht dat alles al in kannen en kruiken was en het bezwaar van GroenLinks tegen het voorgestelde compromis hooguit een voetnoot.

Ook ik vind een goed doordacht masterplan voor vluchtelingen en asielzoekers noodzakelijk om een groot aantal problemen in de wereld aan te pakken. De ongelijke verdeling van rijkdom en grondstoffen. De politieke onrust en oorlogen in onstabiele landen. De opvang in de regio. Maar is het zwaarwegend genoeg om Nederland niet te willen regeren? Nee. Bij lange na niet zelfs.

Een kabinet dient het land te besturen. Verkiezingen bepalen welke partijen de kiezer het best in staat acht dit te doen. GroenLinks is een van die partijen. Door nu geen regeringsverantwoordelijkheid te nemen, laat de partij een unieke kans liggen om echt iets aan het vluchtelingenvraagstuk te doen. Of denkt GroenLinks het Europese vluchtelingenbeleid vanuit de oppositiebankjes te kunnen hervormen? Regeren is vooruitzien.  Oppositie voeren is achterom kijken. Wat nou zin in de toekomst.

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Bootje varen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nederlands Fietsland

Het is officieel. De Nederlandse fietscultuur is uniek in de wereld. De Amerikaanse planoloog Kevin Krizek concludeert na drie jaar onderzoek aan de Radboud Universiteit in Nijmegen zelfs dat Nederland de rest van de wereld lichtjaren vooruit is. Deze opsteker kunnen wij goed gebruiken, nu wij op bijna alle andere fronten onze gidsfunctie hebben verloren. Oranje boven.

Nederlanders hebben volgens fietsprofessor Krizek als enigen ter wereld een manier gevonden om met de semi-gecontroleerde chaos van het fietsen om te gaan. Auto’s, bussen, trams, voetgangers en fietsers laveren in glorieuze harmonie langs elkaar. En dat zonder elkaar al te veel schade toe te brengen. Een wonder. Dit komt vooral omdat het fietsen ons Nederlanders van jongs af aan in het bloed zit. Het is onderdeel van onze opvoeding. Van onze cultuur. Nog meer dan klompen, molens en tulpenbollen. De fiets is voor velen de beste oplossing om zich van A naar B te bewegen.

De gemiddelde Nederlander bezit 1.3 fietsen. Ter vergelijking, ik bezit er net als mijn zoon drie: een stadsfiets, een single speed en een racefiets. De auto raak ik dan ook nauwelijks meer aan. Over emancipatie gesproken, vrouwen fietsen meer dan mannen. Zelfs de fiets is niet meer veilig voor de voortdenderende feminisering van de maatschappij. Autochtonen fietsen meer dan migranten. Een verplichte fietscursus doet waarschijnlijk meer voor de integratie, dan welke inburgeringscursus dan ook.

Ondanks zijn ode aan de Nederlandse fietser ziet Krizek ook nog wel een paar minpuntjes. Bijvoorbeeld dat Nederlandse fietsers op grote schaal de verkeersregels aan hun laars lappen, door niet of nauwelijks te stoppen voor een rood verkeerslicht. Klopt. Ook dat zit in onze cultuur gebakken. Regels zijn er vooral voor anderen. Gelukkig is ook Krizek van mening dat er heel veel belachelijke verkeerslichten in ons land staan. Dan is het logisch om gewoon door te rijden. Een man naar mijn hart. Een man die de titel fietsprofessor eer aandoet. Ronduit schizofreen vindt Krizek de vele miljarden die de overheid jaarlijks in het aanleggen en verbeteren van snelwegen steekt. Ook daar slaat hij de spijker op de kop. De auto is niet meer van deze tijd.

Dus lieve toeristen, buitenlandse studenten, wetenschappers en congresgangers, expats, vluchtelingen en asielzoekers, autofielen, filerijders en forenzen. When in Holland, do as the Dutch do. Ga Fietsen!

BewarenBewarenBewarenBewaren

Geplaatst in Actualiteit, Auto, Vervoer | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Koning van het asfalt

king_of_the_road_bumper_sticker_car_bumper_sticker-r0aafb66139f64dbf808ef50da3900812_v9wht_8byvr_324Tot voor kort kon ik prima omgaan met het gedrag van de bejaarde medemens op de openbare weg. Zeventig kilometer per uur waar je honderddertig mag? Geen probleem. Ik heb nooit haast. Of als het verkeerslicht op groen springt nog een tijdje naar de eerste versnelling moeten zoeken? Ach, die oudjes hebben de oorlog nog meegemaakt en tulpenbollen moeten eten. Ik blijf onder alle omstandigheden rustig. De krasse knarren zijn soms half doof, mank en blind, maar ik ben blij dat ze nog zo lekker zelfredzaam zijn en helemaal alleen de dagelijkse boodschapjes kunnen doen. Mobiliteit is een belangrijke factor tegen vereenzaming en de oplopende zorgkosten. En van een beetje mededogen is nog nooit iemand slechter geworden.

Sinds ik een racefiets heb, is mijn kijk op bejaarden echter radicaal veranderd. Levensgevaarlijke maniakken zijn het. Geriatrische idioten die zonder op of om te kijken op de meest onverwachte momenten de weg over steken of van hun fiets afstappen. En als ze echt helemaal van het padje zijn, mij met 35 kilometer per uur inhalen op hun elektrische fiets. Op een plek waar dat net niet mogelijk is. Het kan niet anders dan dat onze ziekenhuizen vol liggen met gecrashte en aangereden senioren.

Het allerergste zijn de oude verzuurde mannen, die vaak samen met hun vrouw de fietspaden en binnenwegen onveilig maken. De oude verzuurde man fietst meestal breed uitgewaaierd aan de linkerkant van de weg. En weigert pertinent opzij te gaan als ik hem tegemoet of achterop kom. De linkerkant is zijn natuurlijke habitat en hij is niet van plan deze zwaar bevochten plek zonder slag of stoot af te staan. Zeker niet aan een fokking wielrenner. Die ook nog eens dertig jaar jonger is.

Vorige week nog haalde ik zo’n linksrijdende hoogbejaarde zeiksnor in. Hij schrok zich blijkbaar de pleuris en blafte dat ik eerst moest bellen voordat ik hem passeerde. Toen ik hem vriendelijk doch dringend verzocht voortaan zijn gehoorapparaatje wat harder te zetten als hij ging fietsen, ik had namelijk al een keer of vier luidruchtig gebeld en hem daarna wanhopig toegeroepen om alsjeblieft aan de kant te gaan, ondertussen vol in de remmen knijpend, kreeg ik een middelvinger en wat onverstaanbaar Gronings gevloek als dank. Het is dat ik geen oude mensen sla. Al geef ik toe dat ik af en toe wel eens een beetje duw en terug scheld. Er zijn grenzen aan mijn mededogen.

Ik kan u verzekeren, Nederland zit vol met dit soort onverdraagzame en gefrustreerde seniele senioren. En ja, ik weet het. In nog geen twintig jaar fulmineer ik ook schuimbekkend tegen alles wat jonger en sneller is en het waagt mij in te halen. Ik bied de jongere lezer nu alvast mijn excuses aan voor mijn toekomstige beledigingen en verwensingen. Maar tot die tijd zeg ik uit de grond van mijn hart: aan de kant kutbejaarden. Er kan er maar één koning van het asfalt zijn. En dat ben ik!

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Sport, Vervoer | Tags: , , , , , | 1 reactie

Zevenentwintig minuten

D_1346699149Het Openbaar Vervoer in mijn stad gaat met de tijd mee. In navolging van metropolen als Londen en Berlijn heeft ook in Groningen het elektronisch informatiebord zijn intrede gedaan. Bij bushaltes dan. Want de tram is er helaas nooit gekomen. Wij provincialen moeten het met dank aan de lokale afdelingen van de SP en D66 voorlopig met de bus doen. Die ook nog eens op gas rijdt. En u weet hoe gevoelig gas ligt in Groningen.

Toch is zo’n informatiebord best een handig en klantvriendelijk ding. Je kunt direct zien waar de bus naar toe rijdt en hoe lang je nog op de volgende bus moet wachten. En daar gaat het meteen al mis. In Groningen dan.

Komen in Londen en Berlijn tientallen metro’s, bussen, trams en treinen per minuut voorbij en is het dus bittere noodzaak om de borden goed te lezen om te voorkomen dat je aan de andere kant van de stad terecht komt. In Groningen komt de volgende bus naar het Centraal Station vanaf IKEA aan de Sontweg over precies zevenentwintig minuten.

Bijna een half uur wachten in de snijdende oostenwind bij een abriloze bushalte. Een ritje waarover onze vrienden van Qbuzz exact negen minuten doen, inclusief overstap bij cultuurcentrum De Oosterpoort.

Op die bus gaat toch geen weldenkend en kleumerig mens een half uur staan wachten. Ga wandelen. Een wandeling vanaf de bushalte naar het hoofdstation duurt namelijk maar een krappe veertien minuten. En dan heb je de verkeerslichten bij de Europaweg ook nog eens tegen.

Als de Qbuzz-bus over zevenentwintig minuten de halte bij IKEA voorbij rijdt, zit ik al dertien minuten licht bezweet en behaaglijk achter een bakje warme kamillethee van de firma Starbucks. Wachtend op de intercity naar Utrecht, die over enkele minuten vertrekt. Volgens het elektronisch informatiebord boven het perron althans.

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Vervoer | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Kastanjebloesem

kastanjebloesemAl jarenlang loop ik elke dinsdagmiddag hard met een aantal collega’s. Liepen wij voorheen ons rondje van ongeveer zeven kilometer in een desolate industriële setting aan de rand van de stad Groningen. Grauw, grijs en altijd wind tegen. Sinds de verhuizing van ons kantoor naar de binnenstad is het Noorderplantsoen echter ons domein. Een park in Engelse stijl. Met vijvers, fonteinen, best wel steile heuveltjes en zanderige looppaden. En bomen natuurlijk. Want wat is een park zonder bomen. Het Noorderplantsoen is de groene long van de stad. De ideale plek voor een flinke portie aerobe inspanning.

Met het ouder worden neemt mijn behoefte om steeds sneller te lopen af. Al moet ik eerlijk bekennen dat de tijd dat ik 3:57 over een kilometer deed ook alweer een jaar of vijftien achter mij ligt. Ik ben dus ook gewoon een stuk langzamer geworden. De lichamelijke aftakeling is begonnen. Het doel is nu om blessurevrij te blijven en meer te genieten van het lopen zelf, de geanimeerde gesprekken met collega’s en de langzaam voorbijtrekkende natuur. Over de talloze loslopende honden in het park en hun op de looppaden samenklonterende baasjes schrijf ik een andere keer. Vandaag het zoet, volgende keer het zuur.

Het was in deze staat van verhoogd omgevingsbewustzijn dat het mij de afgelopen weken opviel dat het lopen wel erg soepel ging. Geen knarsende knieën, geïrriteerde achillespezen of stroperige tred. Het leek wel alsof ik op een hoogpolig tapijt liep. Zachtjes verend en zonder dat het ook maar enige moeite kostte om vooruit te komen. Dat klopte als een bus. Ik bleek op een bedje van kastanjebloesem te lopen. Zachte witte kastanjebloesem van de volop in bloei staande paardenkastanje, die het hele Noorderplantsoen bedekte en het een Anton Pieck-achtige aanblik gaf.

Een week later was het witte er wel vanaf. Maar ook de bruine, reeds wegrottende kastanjebloesem gaf nog steeds dat gelukzalige zwevende gevoel. Over natuurlijke demping gesproken. Daar kan geen enkele gerenommeerde hardloopschoenenfabrikant tegenop. Ook niet bij benadering. Er gaat niets boven kastanjebloesem.

Geplaatst in Groningen, Sport, Werk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Bootje komt zo

1253655EU-buitenlandchef Federica Mogherini is blij. Blij dat de EU nu eindelijk inziet dat de migratie van bootvluchtelingen een Europees probleem is. Zij hoopt dan ook van harte dat het inzetten van extra boten en vliegtuigen en het hard aanpakken van mensensmokkelaars door Europol tot minder verdrinkingsdoden leidt. Ruim vijfduizend doden in zestien maanden zijn er natuurlijk ruim vijfduizend te veel.

Een proef met het verspreiden van erkende vluchtelingen over de EU-landen moet Griekenland en Italië ontlasten, landen waar verreweg de meeste migranten aankomen. Of aanspoelen beter gezegd. Het geniepige zit ‘m in het woord erkende. Dat zullen er verhoudingsgewijs een stuk minder zijn dan illegale vluchtelingen. Die moeten op termijn allemaal weer terug. En opnieuw sparen voor een volgende poging om Europa te bereiken.

Waar slachtoffers vallen, zijn ook boosdoeners. De gewetenloze mensenhandelaren bijvoorbeeld, die willens en wetens vluchtelingen de dood injagen. Na hen eerst hun laatste bezittingen te hebben ontfutseld. De EU niet te vergeten. Europa staat erbij en kijkt ernaar. Wegkijken is een van de belangrijkste pijlers van het hedendaagse EU-beleid. Naast ontkennen en oeverloos praten. En waar is de Afrikaanse Unie, die zomaar toestaat dat honderdduizenden kapitaalkrachtige en vooral jonge Afrikanen – een overtocht kost soms wel achtduizend euro – hun heil in Europa zoeken. Op deze manier bloedt het Afrikaanse continent letterlijk dood.

Europa moet zich schamen. Europa is nog lang niet vol. Landen als Turkije en Libanon vangen miljoenen Syrische vluchtelingen op. Dan zou het rijkere Europa dat toch zeker ook moeten kunnen. Maar het is helaas geen kwestie van kunnen, maar van willen. Europa laat de vluchtelingen liever verdrinken, dan hen een veilig onderkomen te bieden. Uit angst voor wat eigenlijk? Schiet de bootjes dan maar meteen lek.

Ik ben er niet trots op om een Europeaan te zijn. Waar is onze menselijkheid, onze solidariteit en ons mededogen? Het is met vluchtelingenbeleid hetzelfde als met drugsbeleid, tegenhouden en verbieden helpt niet. En heeft nooit geholpen ook. Legaliseren is de enige aanvaardbare oplossing. Laat lekker komen die vluchtelingen. Biedt ze onderdak en laat ze naar school gaan en werken voor de kost. Laat ze een menswaardig bestaan opbouwen op een continent dat het gezien de vergrijzing de komende decennia toch al van migranten moet hebben. Best handig dat die migranten en hun kinderen er dan al een tijdje zijn, Nederlands spreken en op de hoogte zijn van onze regels en gebruiken.

Als we met z’n allen een beetje inschikken, kan er vast nog wel een vluchteling bij.

Geplaatst in Actualiteit, Bootje varen, Politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Plofkip

Plofkip-kopiePluimveehouder Marcel Kuijpers is er heilig van overtuigd dat zijn gigakippenbedrijf, met 1,1 miljoen kippen en vleeskuikens op één locatie langs de A73 in het Limburgse Grubbenvorst, kleinschalig, duurzaam en diervriendelijk is. Het grootste pluimveebedrijf van Nederland huisvest naast 74 duizend broedkippen, een broederij en een miljoen vleeskuikens ook een eigen slachterij en een bio-energiecentrale. Een gesloten systeem, waar nauwelijks meer een mens aan te pas komt. Niet echt goed voor de werkgelegenheid dus.

Een duurzame revolutie volgens Kuijpers. Aanvoer en vervoer per vrachtwagen is niet meer nodig. De vleeskuikens schuiven na zes weken vetmesten via een lopende band zo het slachthuis in. Door het gesloten systeem is ook de weerstand van de kuikens hoger, worden ze minder vaak ziek en is er geen antibiotica meer nodig. De kippenstront en het slachtafval leveren biogas en waardevolle grondstoffen als kalium, nitraat en fosfaat. Met de duurzaamheid zit het wel goed bij Kuijpers Kip. Nu nog de kleinschaligheid en diervriendelijkheid.

Is er volgens Wakker Dier geen extremere vorm van intensieve en grootschalige pluimveeteelt denkbaar, kippenboer Kuijpers ziet het integreren van een kippenstal, slachterij en bio-energiecentrale op nauwelijks 150 meter van elkaar juist als schaalverkleining. Het is maar hoe je het ziet. Wakker Dier ziet het in ieder geval anders en tekende beroep aan tegen de vergunning van de gigastal bij de Raad van State. Hier zal Wakker Dier ook bepleiten dat dierenwelzijn toch wel iets anders is dan een honderd meter lange gang met zes lagen hokken van twintig plofkippen per vierkante meter boven elkaar. Dat de kippen niet meer vervoerd hoeven te worden is positief, maar volgens woordvoerder Sjoerd van de Wouw niet meer dan gerommel in de marge.

Marcel Kuijpers vindt dat er veel onzin over zijn bedrijf wordt verteld. De onderbuik regeert. ‘Het sprookje over kippen in de wei of varkens in de modder moet maar eens worden doorgeprikt.’ Kippen uit zijn gigastal hebben volgens hem een lagere ecologische footprint dan kippen die buiten leven. En mensen willen nu eenmaal kip tegen een betaalbare prijs. Hij gaat gemakshalve maar even voorbij aan de brede maatschappelijke discussie over de intensieve veeteelt, de megastellen en de plofkip. Zijn advies aan alle critici is: ‘als je tegen vleesproductie voor consumptie bent, eet dan gewoon geen vlees.’ Eh….

Beste Marcel, je kunt net als ik een vleeseter zijn en toch hechten aan een diervriendelijke en duurzame drumstick op het bord. Echt waar. Er zijn genoeg carnivoren zoals ik die best iets meer over hebben voor een goed stukje vlees. Al is het eten van vlees in essentie niet echt diervriendelijk natuurlijk. Hoewel ik niet uitsluit dat ook bij mij af en toe een plofkip of een rundersteak uit een megastal op het menu staat, probeer ik deze onnatuurlijke producten zoveel mogelijk te vermijden. En tot slot nog even dit, het sprookje bestaat wel degelijk. Koeien en kippen in de wei en varkens in de modder vind je het hele jaar door bij Stal Rozenburg in Peize. De dieren eten hooi van eigen land en zoeken verder zelf naar voedsel. Niet alleen betaalbaar, maar ook erg smakelijk. Veel succes met je plofkippenfabriek.

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Voeding | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Suikerunie

zeefgebouwAan de westkant van Groningen ligt 125 hectare grond braak. Een terrein zo groot dat het hele historische centrum van Groningen er met gemak in past. Tot 2007 stond hier de Suikerunie, een fabriek die suikerbieten tot kristalsuiker verwerkte. Elke iets oudere Groninger herinnert zich nog de weeïge geur van gekookte suikerbiet die elk najaar als een klamme deken over de stad hing. Niet echt iets om naar terug te verlangen. Al vormde de Suikerunie decennialang de economische motor van de regio.

Van de historische fabriek resteert nu niets meer dan een schoorsteen, een werkplaats en een oude betonnen fabriekshal. Gezichtsbepalende elementen in een woestenij van water, beton, onkruid en steenslag. Drie Groningse culturele ondernemers zagen de enorme potentie van dit terrein en kregen de eigenaar, de gemeente Groningen, zover dat zij het gebied mochten ontwikkelen. Afgelopen week presenteerden zij hun toekomstplannen. Waar anders dan in de fabriek zelf. Koud, maar sfeervol. De plannen zijn ambitieus. Binnen vijftien jaar moet de Suikerunie zijn uitgegroeid tot de magneet en kraamkamer voor nieuwe bedrijvigheid op het gebied van voedsel, kleinschalige maakindustrie, evenementen, energie en nieuwe vormen van wonen en werken. Niet alleen voor de stad, maar voor de hele regio. Tot en met Assen aan toe.

Het zelf produceren van energie staat hoog op het verlanglijstje. De nabij gelegen rioolzuivering zou in dit kader wel eens goud waard kunnen zijn. Gas uit stront in plaats van uit de Groninger grond. Wellicht dat minister Kamp wat geld beschikbaar kan stellen voor de bouw van een dergelijke vergistingsinstallatie. Als eens soort wiedergutmachung voor de aardbevingsellende die inmiddels ook de stad Groningen heeft bereikt. Op hetzelfde verlanglijstje staat ook een eigen NS-station. Niet alleen voor bezoekers aan het terrein, maar vooral als transporthub voor de vele duizenden forenzen, studenten en scholieren die dagelijks van en naar Groningen reizen. Allemaal potentiële klanten. Wie weet stopt de trein richting Zuidhorn en Leeuwarden straks ook op station Suikerunie.

Ronald Rietveld van architectenbureau RAAAF kwam verrassend uit de hoek met zijn lumineuze idee om de betonnen funderingspalen van de inmiddels gesloopte grote opslagsilo uit te graven. Hierdoor ontstaat een nieuw industrieel monument, door Rietveld toepasselijk de silokathedraal genoemd. De terrassenstructuur rondom de kathedraal zorgt voor een amfitheaterachtige setting, die uitermate geschikt is voor het houden van voorstellingen en evenementen. In de wandelgangen vernam ik dat een lokale dance-club overweegt zijn huurpand te verruilen voor nieuwbouw op het Suikerunieterrein. Maar dan wel nieuwbouw met gebruik van oude bouwmaterialen zoals kerkramen, glas in lood en monumentale deuren. Met een kathedraal en een dance-tempel krijgt het Suikerunie-terrein een welhaast religieus karakter. Dat nog eens wordt versterkt door de enorme zalen in de oude fabriekshal, waarin een mens zich maar klein en nietig voelt.

De Suikerunie heeft de potentie om uit te groeien tot het bruisende culturele en ondernemende hart van de regio Groningen-Drenthe. Al zijn er nog wel wat obstakels te overwinnen in de vorm van milieuwetgeving, geluidsnormen, bestemmingsplannen en vergunningen. Tussen droom en daad staan nu eenmaal wetten en praktische bezwaren. Het is te hopen dat de lokale, regionale en landelijke overheden zich van hun beste kant laten zien en de Suikerunie de komende jaren volop de ruimte geven. Als de voortekenen niet bedriegen staan er mooie dingen te gebeuren op dit fraaie stukje industriële erfgoed.

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Kunst & Cultuur | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

David Palmer for president

The-USO-2013-USO-Gala-1427530923-324x193Uit onderzoek van Reuters-Ipsos blijkt dat David Palmer grote kans maakt om tot de volgende president van Amerika te worden gekozen. Inderdaad, David Palmer, de fictieve 44ste president van de Verenigde Staten uit de misdaadserie 24. Zelfs Frank Underwood uit de politieke thriller House of Cards scoort hoger dan de huidige president Barack Obama.

Dat laatste is volgens schrijver en politicus Tevi Troy niet echt vreemd. Vanwege de scherpe scheiding tussen de Republikeinen en de Democraten in Amerika, zal een zittende president in dergelijke onderzoeken nooit echt meer dan de helft van de stemmen halen. De 46 procent die Obama toch nog krijgt is dus best aardig voor iemand van vlees en bloed.

Kun je van David Palmer nog zeggen dat zijn morele kompas min of meer functioneert en het landsbelang meestal voorop staat, bij Underwood liggen de zaken toch net even wat anders. Samen met zijn vrouw zet hij alle geoorloofde en ongeoorloofde middelen in om aan de macht te komen en te blijven. Underwood kijkt niet op een moord meer of minder. Niet echt wat je noemt presidentieel materiaal. Al is Obama wel een tikkeltje jaloers op de wijze waarop Underwood de dingen voor elkaar krijgt, getuige zijn uitspraak “I wish things were that ruthlessly efficient.” Een grapje mag ik hopen.

Gelukkig gaat het er in de echte wereld een stuk vreedzamer aan toe. Toch? Schrale troost voor Obama is dat hij nog altijd twee keer zo hoog scoort als Vladimir Poetin. Elk land krijgt de leider die het verdient.

Geplaatst in Actualiteit, Algemeen, Politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen