Koning van het asfalt

king_of_the_road_bumper_sticker_car_bumper_sticker-r0aafb66139f64dbf808ef50da3900812_v9wht_8byvr_324Tot voor kort kon ik prima omgaan met het gedrag van de bejaarde medemens op de openbare weg. Zeventig kilometer per uur waar je honderddertig mag? Geen probleem. Ik heb nooit haast. Of als het verkeerslicht op groen springt nog een tijdje naar de eerste versnelling moeten zoeken? Ach, die oudjes hebben de oorlog nog meegemaakt en tulpenbollen moeten eten. Ik blijf onder alle omstandigheden rustig. De krasse knarren zijn soms half doof, mank en blind, maar ik ben blij dat ze nog zo lekker zelfredzaam zijn en helemaal alleen de dagelijkse boodschapjes kunnen doen. Mobiliteit is een belangrijke factor tegen vereenzaming en de oplopende zorgkosten. En van een beetje mededogen is nog nooit iemand slechter geworden.

Sinds ik een racefiets heb, is mijn kijk op bejaarden echter radicaal veranderd. Levensgevaarlijke maniakken zijn het. Geriatrische idioten die zonder op of om te kijken op de meest onverwachte momenten de weg over steken of van hun fiets afstappen. En als ze echt helemaal van het padje zijn, mij met 35 kilometer per uur inhalen op hun elektrische fiets. Op een plek waar dat net niet mogelijk is. Het kan niet anders dan dat onze ziekenhuizen vol liggen met gecrashte en aangereden senioren.

Het allerergste zijn de oude verzuurde mannen, die vaak samen met hun vrouw de fietspaden en binnenwegen onveilig maken. De oude verzuurde man fietst meestal breed uitgewaaierd aan de linkerkant van de weg. En weigert pertinent opzij te gaan als ik hem tegemoet of achterop kom. De linkerkant is zijn natuurlijke habitat en hij is niet van plan deze zwaar bevochten plek zonder slag of stoot af te staan. Zeker niet aan een fokking wielrenner. Die ook nog eens dertig jaar jonger is.

Vorige week nog haalde ik zo’n linksrijdende hoogbejaarde zeiksnor in. Hij schrok zich blijkbaar de pleuris en blafte dat ik eerst moest bellen voordat ik hem passeerde. Toen ik hem vriendelijk doch dringend verzocht voortaan zijn gehoorapparaatje wat harder te zetten als hij ging fietsen, ik had namelijk al een keer of vier luidruchtig gebeld en hem daarna wanhopig toegeroepen om alsjeblieft aan de kant te gaan, ondertussen vol in de remmen knijpend, kreeg ik een middelvinger en wat onverstaanbaar Gronings gevloek als dank. Het is dat ik geen oude mensen sla. Al geef ik toe dat ik af en toe wel eens een beetje duw en terug scheld. Er zijn grenzen aan mijn mededogen.

Ik kan u verzekeren, Nederland zit vol met dit soort onverdraagzame en gefrustreerde seniele senioren. En ja, ik weet het. In nog geen twintig jaar fulmineer ik ook schuimbekkend tegen alles wat jonger en sneller is en het waagt mij in te halen. Ik bied de jongere lezer nu alvast mijn excuses aan voor mijn toekomstige beledigingen en verwensingen. Maar tot die tijd zeg ik uit de grond van mijn hart: aan de kant kutbejaarden. Er kan er maar één koning van het asfalt zijn. En dat ben ik!

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Sport, Vervoer | Tags: , , , , , | 1 reactie

Zevenentwintig minuten

D_1346699149Het Openbaar Vervoer in mijn stad gaat met de tijd mee. In navolging van metropolen als Londen en Berlijn heeft ook in Groningen het elektronisch informatiebord zijn intrede gedaan. Bij bushaltes dan. Want de tram is er helaas nooit gekomen. Wij provincialen moeten het met dank aan de lokale afdelingen van de SP en D66 voorlopig met de bus doen. Die ook nog eens op gas rijdt. En u weet hoe gevoelig gas ligt in Groningen.

Toch is zo’n informatiebord best een handig en klantvriendelijk ding. Je kunt direct zien waar de bus naar toe rijdt en hoe lang je nog op de volgende bus moet wachten. En daar gaat het meteen al mis. In Groningen dan.

Komen in Londen en Berlijn tientallen metro’s, bussen, trams en treinen per minuut voorbij en is het dus bittere noodzaak om de borden goed te lezen om te voorkomen dat je aan de andere kant van de stad terecht komt. In Groningen komt de volgende bus naar het Centraal Station vanaf IKEA aan de Sontweg over precies zevenentwintig minuten.

Bijna een half uur wachten in de snijdende oostenwind bij een abriloze bushalte. Een ritje waarover onze vrienden van Qbuzz exact negen minuten doen, inclusief overstap bij cultuurcentrum De Oosterpoort.

Op die bus gaat toch geen weldenkend en kleumerig mens een half uur staan wachten. Ga wandelen. Een wandeling vanaf de bushalte naar het hoofdstation duurt namelijk maar een krappe veertien minuten. En dan heb je de verkeerslichten bij de Europaweg ook nog eens tegen.

Als de Qbuzz-bus over zevenentwintig minuten de halte bij IKEA voorbij rijdt, zit ik al dertien minuten licht bezweet en behaaglijk achter een bakje warme kamillethee van de firma Starbucks. Wachtend op de intercity naar Utrecht, die over enkele minuten vertrekt. Volgens het elektronisch informatiebord boven het perron althans.

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Vervoer | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Kastanjebloesem

kastanjebloesemAl jarenlang loop ik elke dinsdagmiddag hard met een aantal collega’s. Liepen wij voorheen ons rondje van ongeveer zeven kilometer in een desolate industriële setting aan de rand van de stad Groningen. Grauw, grijs en altijd wind tegen. Sinds de verhuizing van ons kantoor naar de binnenstad is het Noorderplantsoen echter ons domein. Een park in Engelse stijl. Met vijvers, fonteinen, best wel steile heuveltjes en zanderige looppaden. En bomen natuurlijk. Want wat is een park zonder bomen. Het Noorderplantsoen is de groene long van de stad. De ideale plek voor een flinke portie aerobe inspanning.

Met het ouder worden neemt mijn behoefte om steeds sneller te lopen af. Al moet ik eerlijk bekennen dat de tijd dat ik 3:57 over een kilometer deed ook alweer een jaar of vijftien achter mij ligt. Ik ben dus ook gewoon een stuk langzamer geworden. De lichamelijke aftakeling is begonnen. Het doel is nu om blessurevrij te blijven en meer te genieten van het lopen zelf, de geanimeerde gesprekken met collega’s en de langzaam voorbijtrekkende natuur. Over de talloze loslopende honden in het park en hun op de looppaden samenklonterende baasjes schrijf ik een andere keer. Vandaag het zoet, volgende keer het zuur.

Het was in deze staat van verhoogd omgevingsbewustzijn dat het mij de afgelopen weken opviel dat het lopen wel erg soepel ging. Geen knarsende knieën, geïrriteerde achillespezen of stroperige tred. Het leek wel alsof ik op een hoogpolig tapijt liep. Zachtjes verend en zonder dat het ook maar enige moeite kostte om vooruit te komen. Dat klopte als een bus. Ik bleek op een bedje van kastanjebloesem te lopen. Zachte witte kastanjebloesem van de volop in bloei staande paardenkastanje, die het hele Noorderplantsoen bedekte en het een Anton Pieck-achtige aanblik gaf.

Een week later was het witte er wel vanaf. Maar ook de bruine, reeds wegrottende kastanjebloesem gaf nog steeds dat gelukzalige zwevende gevoel. Over natuurlijke demping gesproken. Daar kan geen enkele gerenommeerde hardloopschoenenfabrikant tegenop. Ook niet bij benadering. Er gaat niets boven kastanjebloesem.

Geplaatst in Groningen, Sport, Werk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Bootje komt zo

1253655EU-buitenlandchef Federica Mogherini is blij. Blij dat de EU nu eindelijk inziet dat de migratie van bootvluchtelingen een Europees probleem is. Zij hoopt dan ook van harte dat het inzetten van extra boten en vliegtuigen en het hard aanpakken van mensensmokkelaars door Europol tot minder verdrinkingsdoden leidt. Ruim vijfduizend doden in zestien maanden zijn er natuurlijk ruim vijfduizend te veel.

Een proef met het verspreiden van erkende vluchtelingen over de EU-landen moet Griekenland en Italië ontlasten, landen waar verreweg de meeste migranten aankomen. Of aanspoelen beter gezegd. Het geniepige zit ‘m in het woord erkende. Dat zullen er verhoudingsgewijs een stuk minder zijn dan illegale vluchtelingen. Die moeten op termijn allemaal weer terug. En opnieuw sparen voor een volgende poging om Europa te bereiken.

Waar slachtoffers vallen, zijn ook boosdoeners. De gewetenloze mensenhandelaren bijvoorbeeld, die willens en wetens vluchtelingen de dood injagen. Na hen eerst hun laatste bezittingen te hebben ontfutseld. De EU niet te vergeten. Europa staat erbij en kijkt ernaar. Wegkijken is een van de belangrijkste pijlers van het hedendaagse EU-beleid. Naast ontkennen en oeverloos praten. En waar is de Afrikaanse Unie, die zomaar toestaat dat honderdduizenden kapitaalkrachtige en vooral jonge Afrikanen – een overtocht kost soms wel achtduizend euro – hun heil in Europa zoeken. Op deze manier bloedt het Afrikaanse continent letterlijk dood.

Europa moet zich schamen. Europa is nog lang niet vol. Landen als Turkije en Libanon vangen miljoenen Syrische vluchtelingen op. Dan zou het rijkere Europa dat toch zeker ook moeten kunnen. Maar het is helaas geen kwestie van kunnen, maar van willen. Europa laat de vluchtelingen liever verdrinken, dan hen een veilig onderkomen te bieden. Uit angst voor wat eigenlijk? Schiet de bootjes dan maar meteen lek.

Ik ben er niet trots op om een Europeaan te zijn. Waar is onze menselijkheid, onze solidariteit en ons mededogen? Het is met vluchtelingenbeleid hetzelfde als met drugsbeleid, tegenhouden en verbieden helpt niet. En heeft nooit geholpen ook. Legaliseren is de enige aanvaardbare oplossing. Laat lekker komen die vluchtelingen. Biedt ze onderdak en laat ze naar school gaan en werken voor de kost. Laat ze een menswaardig bestaan opbouwen op een continent dat het gezien de vergrijzing de komende decennia toch al van migranten moet hebben. Best handig dat die migranten en hun kinderen er dan al een tijdje zijn, Nederlands spreken en op de hoogte zijn van onze regels en gebruiken.

Als we met z’n allen een beetje inschikken, kan er vast nog wel een vluchteling bij.

Geplaatst in Actualiteit, Bootje varen, Politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Plofkip

Plofkip-kopiePluimveehouder Marcel Kuijpers is er heilig van overtuigd dat zijn gigakippenbedrijf, met 1,1 miljoen kippen en vleeskuikens op één locatie langs de A73 in het Limburgse Grubbenvorst, kleinschalig, duurzaam en diervriendelijk is. Het grootste pluimveebedrijf van Nederland huisvest naast 74 duizend broedkippen, een broederij en een miljoen vleeskuikens ook een eigen slachterij en een bio-energiecentrale. Een gesloten systeem, waar nauwelijks meer een mens aan te pas komt. Niet echt goed voor de werkgelegenheid dus.

Een duurzame revolutie volgens Kuijpers. Aanvoer en vervoer per vrachtwagen is niet meer nodig. De vleeskuikens schuiven na zes weken vetmesten via een lopende band zo het slachthuis in. Door het gesloten systeem is ook de weerstand van de kuikens hoger, worden ze minder vaak ziek en is er geen antibiotica meer nodig. De kippenstront en het slachtafval leveren biogas en waardevolle grondstoffen als kalium, nitraat en fosfaat. Met de duurzaamheid zit het wel goed bij Kuijpers Kip. Nu nog de kleinschaligheid en diervriendelijkheid.

Is er volgens Wakker Dier geen extremere vorm van intensieve en grootschalige pluimveeteelt denkbaar, kippenboer Kuijpers ziet het integreren van een kippenstal, slachterij en bio-energiecentrale op nauwelijks 150 meter van elkaar juist als schaalverkleining. Het is maar hoe je het ziet. Wakker Dier ziet het in ieder geval anders en tekende beroep aan tegen de vergunning van de gigastal bij de Raad van State. Hier zal Wakker Dier ook bepleiten dat dierenwelzijn toch wel iets anders is dan een honderd meter lange gang met zes lagen hokken van twintig plofkippen per vierkante meter boven elkaar. Dat de kippen niet meer vervoerd hoeven te worden is positief, maar volgens woordvoerder Sjoerd van de Wouw niet meer dan gerommel in de marge.

Marcel Kuijpers vindt dat er veel onzin over zijn bedrijf wordt verteld. De onderbuik regeert. ‘Het sprookje over kippen in de wei of varkens in de modder moet maar eens worden doorgeprikt.’ Kippen uit zijn gigastal hebben volgens hem een lagere ecologische footprint dan kippen die buiten leven. En mensen willen nu eenmaal kip tegen een betaalbare prijs. Hij gaat gemakshalve maar even voorbij aan de brede maatschappelijke discussie over de intensieve veeteelt, de megastellen en de plofkip. Zijn advies aan alle critici is: ‘als je tegen vleesproductie voor consumptie bent, eet dan gewoon geen vlees.’ Eh….

Beste Marcel, je kunt net als ik een vleeseter zijn en toch hechten aan een diervriendelijke en duurzame drumstick op het bord. Echt waar. Er zijn genoeg carnivoren zoals ik die best iets meer over hebben voor een goed stukje vlees. Al is het eten van vlees in essentie niet echt diervriendelijk natuurlijk. Hoewel ik niet uitsluit dat ook bij mij af en toe een plofkip of een rundersteak uit een megastal op het menu staat, probeer ik deze onnatuurlijke producten zoveel mogelijk te vermijden. En tot slot nog even dit, het sprookje bestaat wel degelijk. Koeien en kippen in de wei en varkens in de modder vind je het hele jaar door bij Stal Rozenburg in Peize. De dieren eten hooi van eigen land en zoeken verder zelf naar voedsel. Niet alleen betaalbaar, maar ook erg smakelijk. Veel succes met je plofkippenfabriek.

Geplaatst in Actualiteit, Politiek, Voeding | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Suikerunie

zeefgebouwAan de westkant van Groningen ligt 125 hectare grond braak. Een terrein zo groot dat het hele historische centrum van Groningen er met gemak in past. Tot 2007 stond hier de Suikerunie, een fabriek die suikerbieten tot kristalsuiker verwerkte. Elke iets oudere Groninger herinnert zich nog de weeïge geur van gekookte suikerbiet die elk najaar als een klamme deken over de stad hing. Niet echt iets om naar terug te verlangen. Al vormde de Suikerunie decennialang de economische motor van de regio.

Van de historische fabriek resteert nu niets meer dan een schoorsteen, een werkplaats en een oude betonnen fabriekshal. Gezichtsbepalende elementen in een woestenij van water, beton, onkruid en steenslag. Drie Groningse culturele ondernemers zagen de enorme potentie van dit terrein en kregen de eigenaar, de gemeente Groningen, zover dat zij het gebied mochten ontwikkelen. Afgelopen week presenteerden zij hun toekomstplannen. Waar anders dan in de fabriek zelf. Koud, maar sfeervol. De plannen zijn ambitieus. Binnen vijftien jaar moet de Suikerunie zijn uitgegroeid tot de magneet en kraamkamer voor nieuwe bedrijvigheid op het gebied van voedsel, kleinschalige maakindustrie, evenementen, energie en nieuwe vormen van wonen en werken. Niet alleen voor de stad, maar voor de hele regio. Tot en met Assen aan toe.

Het zelf produceren van energie staat hoog op het verlanglijstje. De nabij gelegen rioolzuivering zou in dit kader wel eens goud waard kunnen zijn. Gas uit stront in plaats van uit de Groninger grond. Wellicht dat minister Kamp wat geld beschikbaar kan stellen voor de bouw van een dergelijke vergistingsinstallatie. Als eens soort wiedergutmachung voor de aardbevingsellende die inmiddels ook de stad Groningen heeft bereikt. Op hetzelfde verlanglijstje staat ook een eigen NS-station. Niet alleen voor bezoekers aan het terrein, maar vooral als transporthub voor de vele duizenden forenzen, studenten en scholieren die dagelijks van en naar Groningen reizen. Allemaal potentiële klanten. Wie weet stopt de trein richting Zuidhorn en Leeuwarden straks ook op station Suikerunie.

Ronald Rietveld van architectenbureau RAAAF kwam verrassend uit de hoek met zijn lumineuze idee om de betonnen funderingspalen van de inmiddels gesloopte grote opslagsilo uit te graven. Hierdoor ontstaat een nieuw industrieel monument, door Rietveld toepasselijk de silokathedraal genoemd. De terrassenstructuur rondom de kathedraal zorgt voor een amfitheaterachtige setting, die uitermate geschikt is voor het houden van voorstellingen en evenementen. In de wandelgangen vernam ik dat een lokale dance-club overweegt zijn huurpand te verruilen voor nieuwbouw op het Suikerunieterrein. Maar dan wel nieuwbouw met gebruik van oude bouwmaterialen zoals kerkramen, glas in lood en monumentale deuren. Met een kathedraal en een dance-tempel krijgt het Suikerunie-terrein een welhaast religieus karakter. Dat nog eens wordt versterkt door de enorme zalen in de oude fabriekshal, waarin een mens zich maar klein en nietig voelt.

De Suikerunie heeft de potentie om uit te groeien tot het bruisende culturele en ondernemende hart van de regio Groningen-Drenthe. Al zijn er nog wel wat obstakels te overwinnen in de vorm van milieuwetgeving, geluidsnormen, bestemmingsplannen en vergunningen. Tussen droom en daad staan nu eenmaal wetten en praktische bezwaren. Het is te hopen dat de lokale, regionale en landelijke overheden zich van hun beste kant laten zien en de Suikerunie de komende jaren volop de ruimte geven. Als de voortekenen niet bedriegen staan er mooie dingen te gebeuren op dit fraaie stukje industriële erfgoed.

Geplaatst in Actualiteit, Groningen, Kunst & Cultuur | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

David Palmer for president

The-USO-2013-USO-Gala-1427530923-324x193Uit onderzoek van Reuters-Ipsos blijkt dat David Palmer grote kans maakt om tot de volgende president van Amerika te worden gekozen. Inderdaad, David Palmer, de fictieve 44ste president van de Verenigde Staten uit de misdaadserie 24. Zelfs Frank Underwood uit de politieke thriller House of Cards scoort hoger dan de huidige president Barack Obama.

Dat laatste is volgens schrijver en politicus Tevi Troy niet echt vreemd. Vanwege de scherpe scheiding tussen de Republikeinen en de Democraten in Amerika, zal een zittende president in dergelijke onderzoeken nooit echt meer dan de helft van de stemmen halen. De 46 procent die Obama toch nog krijgt is dus best aardig voor iemand van vlees en bloed.

Kun je van David Palmer nog zeggen dat zijn morele kompas min of meer functioneert en het landsbelang meestal voorop staat, bij Underwood liggen de zaken toch net even wat anders. Samen met zijn vrouw zet hij alle geoorloofde en ongeoorloofde middelen in om aan de macht te komen en te blijven. Underwood kijkt niet op een moord meer of minder. Niet echt wat je noemt presidentieel materiaal. Al is Obama wel een tikkeltje jaloers op de wijze waarop Underwood de dingen voor elkaar krijgt, getuige zijn uitspraak “I wish things were that ruthlessly efficient.” Een grapje mag ik hopen.

Gelukkig gaat het er in de echte wereld een stuk vreedzamer aan toe. Toch? Schrale troost voor Obama is dat hij nog altijd twee keer zo hoog scoort als Vladimir Poetin. Elk land krijgt de leider die het verdient.

Geplaatst in Actualiteit, Algemeen, Politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Greed is good

greedEen jaarinkomen van meer dan een miljard dollar. In het land van de onbegrensde mogelijkheden is echt alles mogelijk. Stephen Schwarzman, medeoprichter van de Amerikaanse private-equity-beheerder Blackstone, gaat in 2015 naar alle waarschijnlijkheid als eerste mens op aarde de magische inkomensgrens van een miljard dollar doorbreken. En dat allemaal met het opkopen, saneren en weer verkopen van in nood verkerende bedrijven. Een zeer lucratieve business, waarbij de topinkomens van zakenbankiers en hedgefondsbeheerders ietwat magertjes afsteken. Stelletje armoedzaaiers. De topman van Blackstone was al recordhouder met een jaarinkomen van 690 miljoen dollar in 2014. Ook al niet echt weinig.

Schwarzman vindt de hoogte van zijn inkomen overigens meer dan terecht. Hij is in tegenstelling tot Tim Cook van Apple geen zetbaas maar eigenaar en bezit een aandeel van ruim vijf procent in alle transacties van Blackstone. Schwarzman heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Hij wist het afgelopen jaar optimaal te profiteren van de forse koersstijgingen op de beurs, die in totaal een winst van bijna 21 miljard voor zijn klanten opleverden. Wellicht kan de directie van de V&D eens haar licht opsteken bij deze geldmagiër.

1.000.000.000 dollar per jaar. Wat een mens daar allemaal wel niet mee kan doen. En ik maar denken dat Gordon Gekko een filmpersonage was. Helaas is een dergelijk inkomen en een eigen vermogen van 10.8 miljard dollar (!!!) geen garantie voor een goede smaak. Schwarzman betaalde ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag het belachelijke bedrag van één miljoen dollar voor een optreden van een half uur van Rod Stewart. Rod Stewart nota bene. Ben je zo rijk en dan zoiets. Volkomen smakeloos.

Geplaatst in Actualiteit, Crisis, Werk | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De firma leugen en bedrog

Maarten-DSC_0158-1426614308-324x193Minister Schippers weet het zeker. Duistere krachten zweren samen tegen de VVD. ”Als een bonnetje van vijftien jaar geleden een week voor de verkiezingen opdoemt, dan is mijn conclusie dat het niet voor niets nu gebeurt” aldus de bewindsvrouw. Zelfs na enige bedenktijd blijft Schippers bij haar standpunt dat toeval niet bestaat. Een regelrechte complottheorie. De daders zoekt Schippers in de richting van de advocatuur, justitie, de media en wellicht de onderwereld. Dat vergemakkelijkt het politieonderzoek aanzienlijk. Nu alleen nog even het bewijs overleggen en het blazoen van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie is weer helemaal opgepoetst.

Vergeten zijn de talloze affaires van zoekgeraakte bonnetjes, verkeerd ingevulde declaratieformulieren, dubbele declaraties, illegale hennepteelt en nodeloze taxiritten. Niet de VVD is het probleem, maar een onzichtbare vijand die er alles aan doet om de VVD in een kwaad daglicht te stellen. Onbestaanbaar noemt Alexander Pechtold het, maar Schippers heeft gelijk. Het is wel degelijk een complot. Alleen ligt het net even wat anders dan zij vermoedt. Is het toeval dat het altijd VVD’ers zijn die zoveel moeite hebben met het correct invullen van een declaratieformulier en het bewaren van hun bonnetjes? Nee, toeval bestaat niet.

Het is een liberale samenzwering om de BV Nederland zo snel mogelijk van zijn zuurverdiende belastingcentjes af te helpen en ruimhartig binnen eigen kring te verdelen. Diefstal is het, vermomd als een politieke partij. Overdreven? Droom rustig verder. De werkelijkheid is vele malen erger. Een stem op de VVD is een stem op het goedpraten van list, leugens en bedrog. Niet doen dus. Vandaag niet. Nooit niet. Het enige lichtpuntje is dat de liberale oplichters indachtig het eigen motto ‘vandalen gaan betalen’ en ‘meer straf en minder begrip voor criminelen‘ de gedupeerde overheden volledig schadeloos zullen stellen en een paar maanden welverdiende gevangenisstraf gaan uitzitten. Toch? Niet doorschuiven, maar aanpakken!

Geplaatst in Actualiteit, Algemeen, Politiek | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Vinyl

Koen-Van-den-Eeckhout-Vinyl-1425742559-324x193Ik ben nooit een early adopter geweest. Pas onlangs schafte ik een Smartphone aan, na heel lang met een koelkast van Nokia te hebben rondgelopen. Naar volle tevredenheid overigens. Want bellen deed het ding uitstekend. Toen iedereen al lang en breed een pc in huis had staan, behielp ik mij nog met pen en papier. Pas na een reeks van zeer goedkope computers van inferieure kwaliteit durfde ik in 2006 de stap te maken naar een prestigieuze iMac. Mijn oude muziekinstallatie was de goedkoopste die ik kon vinden, een aanbieding. Geld had ik toen nauwelijks en die paar elpees die ik mij kon veroorloven rechtvaardigden de aanschaf van een dure stereo set bij lange na niet.

Tot drie weken geleden. Bij het opruimen van de zolder vond ik een stapeltje oude elpees. Wegdoen of toch maar bewaren? Het historisch besef en mijn melancholisch verlangen naar vroeger wonnen het van mijn opruimdrift. Maar helaas. Niks meer voorhanden om de elpees fatsoenlijk af te spelen. Mijn Akai midiset had begin jaren negentig al de geest gegeven, En met de opkomst van de compact disc leek het aanschaffen van een nieuwe platenspeler en toebehoren mij pure geldverspilling. Marktplaats bood uitkomst. Voor nog geen vierhonderd euro kocht ik een vierdehands Sony-platenspeler, twee vintage Grundig-boxen en een Marantz-versterker, met van die oplichtende metertjes die zo mooi op de muziek meedansen.

Een openbaring. Niet alleen qua geluid. Het plaatjesdraaien geeft mij zo veel meer voldoening dan het luisteren naar een afspeellijst op Spotify of iTunes. Alleen al de handeling van het uit de hoes halen en het laten zakken van de naald op het zacht knisperende vinyl maakt het de moeite waard. Bijkomend voordeel is dat ik nu weer het hele album beluister in de volgorde zoals de artiest het ooit heeft bedoeld. Ook naar nummers die ik anders met een druk op de knop zou overslaan. Even helemaal los van de zapcultuur.

De prijs van vinyl viel mij echter wel fors tegen. Vinyl is dan wel weer helemaal terug, maar een elpee is inmiddels twee keer zo duur als vroeger. Geen wonder dat er een levendige handel in tweedehands vinyl is ontstaan. De muziekindustrie is hardleers. Zelf struin ik regelmatig de verzamelwebsite discogs en platenbeurzen af op zoek naar betaalbare albums. Met als gevolg dat mijn platencollectie weer ergens op begint te lijken.

Toch bekruipt mij het gevoel dat ik vijftien jaar heb zitten slapen. In de tijd dat vinyl het leek af te leggen tegen digitale muziekvarianten en duizenden mensen hun platenverzameling naar de inbrengwinkel brachten. Wat een gemiste kans. Het vinyl van vroeger is veranderd in puur goud. En daarvoor betaal ik nu de hoofdprijs. Tot wel dertig euro per plaat. Had ik maar geen trendvolger moeten zijn, maar een trendsetter.

Geplaatst in Algemeen, Kunst & Cultuur, Muziek | Tags: , , , , | 2 reacties